Δικαίωση για τον Μανώλη Κυπραίο, καταδικάστηκαν τα ΜΑΤ για την επίθεση εναντίον του

Την είδηση έδωσε ο ίδιος ο Μανώλης Κυπραίος στο twitter γράφοντας: “Με την απόφαση Α8144/15-5-2020 η δικαιοσύνη καταδίκασε τα ΜΑΤ για την επίθεση εναντίον μου στις 15/06/2011. Μια μεγάλη νίκη για τη δημοκρατία, τους πολίτες, τον (αγωνιζόμενο) Τύπο και τη δικαιοσύνη. Μείναμε όρθιοι έστω και εννιά χρόνια μετά…”. Μια σημαντική απόφαση που έρχεται να επιβεβαιώσει τον δύσκολο και άνισο αγώνα που έδωσε επί 9 χρόνια ο δημοσιογράφος. Η δίκη έγινε τον Νοέμβριο του 2017 επί της αγωγής του Μ.Κυπραίου εναντίον του ελληνικού δημοσίου που κατατέθηκε τον Αύγουστο του 2011. Ο Μανώλης Κυπραίος έχασε την ακοή του όταν (“άγνωστοι”) των δυνάμεων ΜΑΤ αναίτια στις 15 Ιούνη 2011, την ημέρα της μεγαλειώδους διαδήλωσης ενάντια στο Μνημόνιο στην οδό Φιλελλήλων, πέταξαν εναντίον του χειροβομβίδα κρότου λάμψης. Από τότε ξεκίνησε η μάχη του εναντίον ενός ολόκληρου συστήματος. Το ελληνικό δημόσιο, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, κατέθεσε υπόμνημα με το οποίο επικαλούνταν νόμους της χούντας και της Γκεστάπο για να στηρίξει τον ισχυρισμό του ότι ο δημοσιογράφος δεν …κουφάθηκε από την κρότου λάμψης!

Το 2017 σε ρεπορτάζ της εφημερίδας “ΠΡΙΝ” αποκαλύφθηκε η αστεία “επιχειρηματολογία” του ελληνικού δημοσίου (υπουργείο Προστασίας του Πολίτη). Η απόφαση του δικαστηρίου είναι δικαίωση όχι μόνο για τον Μανώλη Κυπραίο αλλά συνολικά για τους ανθρώπους των media που δέχονται επιθέσεις από τις δυνάμεις καταστολής όταν δεν …κρύβονται πίσω τους και δεν είναι ελεγχόμενοι…

Θυμίζουμε την υπόθεση μέσα από το ρεπορτάζ του ΠΡΙΝ:

Το ελληνικό δημόσιο χρησιμοποιεί νόμους της κατοχικής κυβέρνησης του 1943 και νόμους της χούντας για να αιτιολογήσει τις επιθέσεις των ΜΑΤ σε διαδηλωτές! Το υπόμνημα που κατέθεσε το ελληνικό δημόσιο στην πρόσφατη δίκη του δημοσιογράφου Μανώλη Κυπραίου τον οποίο άφησε ανάπηρο μια χειροβομβίδα κρότου λάμψης τον Ιούνιο του 2011, στη διάρκεια των μεγάλων διαδηλώσεων του ελληνικού λαού ενάντια στα μνημόνια, αποτελεί πρόκληση και προκαλεί σοβαρά ερωτηματικά για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. 

Η πρώτη δίκη μετά από την αγωγή του δημοσιογράφου έγινε τον περασμένο Νοέμβριο και μέσα στο Καλοκαίρι βγήκε η απόφαση του δικαστηρίου. Μια απόφαση χωρίς περιεχόμενο καθώς η δικαστική έδρα αποφάνθηκε πως ο κατήγορος που έχασε αποδεδειγμένα την ακοή του θα πρέπει να εξεταστεί εκ νέου από επιστήμονα για να διαπιστωθεί ο τραυματισμός του και να γίνει πάλι κατάθεση ειδικού εμπειρογνώμονα-πυροτεχνουργού, ειδικότητα που έχει μόνο η ελληνική αστυνομία! Μια απόφαση πρόκληση της τυφλής δικαιοσύνης που περιβάλλει με προστατευτικό μανδία τις θηριωδίες των αστυνομικών δυνάμεων. 

Το πλέον προκλητικό ωστόσο είναι το υπόμνημα που κατέθεσε στη δίκη το ελληνικό δημόσιο (υπουργείο Προστασίας του Πολίτη) με το οποίο επιχειρείται να αθωωθούν οι βίαιες επιθέσεις της μονάδας των ΜΑΤ χωρίς διακριτικά με το γνωστό ρόμβο στο κράνος τους, δυνάμεις που πρωτοστάτησαν σε επιθέσεις ενάντια σε δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ τη διετία των μεγάλων λαϊκών κινητοποιήσεων.

  Στο πολυσέλιδο έγγραφο που κατατέθηκε στη δίκη αναφέρεται επί λέξη: « Η χρήση των όπλων από τους αστυνομικούς γίνεται: Α) Στις περιπτώσεις που προβλέπονται από τις διατάξεις του άρθρου 1 του νόμου 29/30.4.1943, εφόσον υπάρχει απόλυτη ανάγκη και αφού εξαντληθούν όλα τα ηπιότερα μέσα. Β) Για τη διάλυση των παρσάνομων δημόσιων συναθροίσεων. Στο ίδιο υπόμνημα χρησιμοποιούνται δυο νομοθετήματα της χούντας, το Βασιλικό Διάταγγμα 269/1972 «Κανονισμός διαλύσεως δημόσιων συναθροίσεων» και το Νομικό Διάταγμα 794/1971.

Με τα διατάγματα της μισητής Γκεστάπο και της χούντας το ελληνικό δημόσιο υπερασπίζεται την καταστολή των διαδηλώσεων και τις βίαιες επιθέσεις εναντίον διαδηλωτών. Στην περίπτωση του Μανώλη Κυπραίου η συνέχεια είναι πιο εξοργιστική καθώς το υπουργείο της αστυνομίας ισχυρίζεται γραπτώς πως « δεν αποδείχθηκε ότι τραυματίστηκε σοβαρά (κώφωση) από χειροβομβίδα κρότου-λάμψης, ότι αυτές οι χειροβομβίδες δεν προκαλούν τραυματισμούς(!), ότι φταίει ο ίδιος ο δημοσιογράφος κατά 95% γιατί δεν φρόντισε να προστατεύσει τον εαυτό του και να μην βρίσκεται στα επεισόδια (σημείωση: Τη στιγμή της επίθεσης στον Μανώλη Κυπραίο δεν υπήρχαν επεισόδια). Προκλητικά ισχυρίζεται επίσης ότι ο δημοσιογράφος είναι «καλά» και παρά την κώφωση άμφω που έχει, βάσει των πτυχίων του και των ξένων γλωσσών που γνωρίζει μπορεί να εργαστεί είτε ως μεταφραστής σε κέντρα αλλοδαπών, είτε ως καθηγητής ξένων γλωσσών! 

Με βάση τα προκλητικά αυτά επιχειρήματα το δικαστήριο απέφυγε να πάρει θέση, ζητώντας από ειδικό πυροτεχνουργό να εξετάσει μετά από 7,5 χρόνια το χώρο της στοάς στην οποία τα ΜΑΤ πέταξαν στον δημοσιογράφο τη χειροβομβίδα κρότου-λάμψης με αποτελέσμα να κουφαθεί παντελώς. Πρωτοφανές είναι επίσης ότι ορίζεται πυροτεχνουργός που ανήκει στην πλευρά του θύτη μιας – και είναι της Αστυνομίας – και η αιτιολογία της δικαστικής εξουσίας, κατά πληροφορίες, είναι ότι δεν υπάρχει άλλος στην Ελλάδα. 

Η προκλητική απόφαση του δικαστηρίου δεν μπορεί να μείνει χωρίς κινητοποίηση του ίδιου του δημοσιογραφικού κλάδου, απαιτεί και την άμεση παρέμβαση των δημοσιογραφικών ενώσεων προς την κυβέρνηση αλλά και τις διεθνείς ενώσεις. Είναι πρόκληση να επαίρεται το υπουργείο Εξωτερικών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ότι η Ελλάδα συνέταξε το σχέδιο ψηφίσματος για την ελευθερία και την προάσπιση των δικαιωμάτων των δημοσιογράφων και του Τύπου στην περσινή Γ.Σ. του ΟΗΕ και την ίδια ώρα το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη να αιτιολογεί τις επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής με νόμους της Κατοχής και της χούντας. 

Είναι πρόκληση και ειρωνία να έχει οριστεί η 2α Νοεμβρίου ως Διεθνή Ημέρα Πάταξης της Ατιμωρησίας για εγκλήματα κατά των δημοσιογράφων και εδώ στην Ελλάδα να επιχειρείται από το δημόσιο και τη δικαιοσύνη η απόκρυξη της εγκληματικής αστυνομικής βίας εναντίον διαδηλωτών και δημοσιογράφων. 

Τα αρμόδια κυβερνητικά όργανα και το Μαξίμου οφείλουν να πάρουν θέση, θέλουν να κρύψουν το όργιο της αστυνομικής βίας από κρατικά και παρακρατικά όργανα συνεχίζοντας την εκπροσώπηση του «ελληνικού δημοσίου» με νόμους της Γκεστάπο; 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *