Τέλος και ο έντυπος “Ηπειρωτικός Αγών” μετά από ένα ταξίδι ενός αιώνα!Η αναστολή της έντυπης έκδοσης του «Ηπειρωτικού Αγώνα» κλείνει έναν μεγάλο κύκλο, για ολόκληρη την ιστορία του γιαννιώτικου τύπου. Για πολλούς από εμάς ο Η.Α ήταν σημείο αναφοράς, καθημερινή συνήθεια, κομμάτι της ταυτότητάς μας. Θυμάμαι ακόμη τα χρόνια στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές της επόμενης δεκαετίας.
Τα γραφεία της εφημερίδας ήταν για εμάς ένα σχεδόν «υποχρεωτικό» πέρασμα καθώς συνδεόμασταν με τον εγγονό του ιδρυτή, τον δημοσιογράφο και πολιτικό επιστήμονα, τον φίλο και συμμαθητή Θύμιο Τζάλλα. Εκεί συναντιόμασταν, συζητούσαμε, παρατηρούσαμε από κοντά έναν κόσμο που μας γοήτευε.
Μέσα από αυτή τη μικρή προσωπική διαδρομή, η εφημερίδα έγινε και για εμένα κάτι περισσότερο από μέσο ενημέρωσης. Ανήκουμε σε μια γενιά που μεγάλωσε με τις εφημερίδες, που τις αγάπησε, που κάποιες στιγμές ονειρεύτηκε ότι θα γράψει σ’ αυτές. Ο Η.Α. υπήρξε για όλους εμάς μια δημοκρατική σταθερά, με ουσιαστικό ενδιαφέρον για τον τόπο και τους ανθρώπους του. Συμβολίζει μια εποχή όπου ο τοπικός τύπος είχε κύρος, επιρροή και ψυχή.
Χαίρομαι που η ιστορία του αποτέλεσε αντικείμενο μεταπτυχιακής διπλωματικής εργασίας της φοιτήτριάς μου, Μ. Λάζου, πριν από μερικά χρόνια. Είναι μια ιστορία που αξίζει να μελετάται και να θυμίζει τι μπορεί να σημαίνει δημοσιογραφία με ρίζες και ευθύνη.
Η μετάβαση μακριά από την έντυπη μορφή είναι αναμφίβολα μια προσαρμογή στη νέα πραγματικότητα. Δεν σημαίνει το τέλος. Ίσως, αντίθετα, ανοίγει τον δρόμο για νέες δυναμικές, για νέα κοινά, για διαφορετικούς τρόπους επικοινωνίας.
Όμως η πρόκληση είναι η ίδια. Πρέπει να διατηρηθούν οι ίδιες αξίες της ενημέρωσης. Ο Η.Α.δεν είναι μόνο οι σελίδες του αλλά είναι και οι άνθρωποί του. Είναι οι δημοσιογράφοι που ανέδειξε (πολλοί από αυτούς φίλοι καλοί εδώ και χρόνια), είναι η επιμονή, το ήθος, η πίστη στον ρόλο της ενημέρωσης.
Η μορφή μπορεί να αλλάζει. Η ουσία, όμως, είναι στο χέρι των ανθρώπων του να παραμείνει ζωντανή. Να συνεχίσει να υπηρετεί τον τόπο με το ίδιο πείσμα, την ίδια ευθύνη, την ίδια αγάπη.Και αυτό, τελικά, είναι που μετράει. Οχι δάκρυα για το τέλος. Ευχές για καλή αρχή στη νέα πορεία.
