“Περήφανοι” που ανήκουν στον κυβερνητικό μηχανισμό προπαγάνδας, οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ, λέει ο Κ. Ζούλας. Αντίδραση από την ΠΟΣΠΕΡΤ

Μετά το ρόλο του ως συνδικαλιστικός διαμεσολαβητής για την υπογραφή των “τροφείων” με κουπόνια της ΕΣΗΕΑ-ΕΣΠΗΤ και την υποταγή των συνδικαλιστών σε δημοσιογραφικό κλάδο και πρωτοβάθμια σωματεία της ΕΡΤ ώστε να μην δοθούν αυξήσεις στους μισθούς, ο πρόεδρος-διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Κωνσταντίνος Ζούλας κυριολεκτικά το …γλεντάει στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής. Στη δημόσια παρουσίαση του νέου προγράμματος της ΕΡΤ και των σήριαλ που θα έχει αυτή τη σεζόν, ο Κ. Ζούλας εμφανίστηκε βέβαιος πως οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ είναι πλέον περήφανοι που εργάζονται στην εταιρεία. Ενώ τα προηγούμενα χρόνια αισθάνονταν-δεν το είπε αλλά το εννόησε με σαφήνεια- ντροπή. Δικαίως ο πρόεδρος της ΕΡΤ μιλάει με έπαρση και περηφάνεια για όλα αυτά που πέτυχε στην ΕΡΤ η κυβέρνηση της ΝΔ. Τα τρία αυτά χρόνια πολλοί εργαζόμενοι της κρατικής τηλεόρασης, πολλοί εκ των οποίων είχαν μετάσχει στο μηχανισμό ελέγχου της κρατικής τηλεόρασης και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκονταν σε διαρκείς διαβουλεύσεις-διαπραγματεύσεις με τον πρόεδρο. Ούτε μια φορά, τόσο οι δημοσιογράφοι, όσο και οι άλλες ειδικότητες, με κύρια ευθύνη των συνδικαλιστικών ηγεσιών, δεν τόλμησαν να αμφισβητήσουν τα πεπραγμένα της διοίκησης της ΝΔ με διεκδικητικό και απαιτητικό τρόπο. Μόνο με επιστολές και διαμαρτυρίες που πετάχθηκαν φυσικά στο καλάθι των αχρήστων.  Η πρόσφατη θέση της ΠΟΣΠΕΡΤ επί της υπογραφής επιχειρησιακής σύμβασης στην ΕΡΤ (αναρτάται ολόκληρη παρακάτω) είναι χαρακτηριστική και αποκαλυπτική για τις συνδικαλιστικές τακτικές που ακολουθήθηκαν. Μιλά ξεκάθαρα για”ενοχική ιδιωτικού χαρακτήρα «συμφωνία» μερών”. 

Η διοίκηση Ζούλα πήρε αυτό που ήθελε και ορισμένοι αρχικά, διαπραγματεύτηκαν θέσεις και οφίτσια μαζί της. Τρία χρόνια μετά το νεοφιλελεύθερο όραμα του Μαξίμου για την ΕΡΤ έχει επιτευχθεί. Ένας μηχανισμός προπαγάνδας του Μαξίμου με “ελεγκτές” άτομα της απόλυτου εμπιστοσύνης της 

κυβέρνησης, παρουσιαστές εγκεκριμένους από την επικοινωνιακή ομάδα του Μαξίμου, με εκατοντάδες συμβασιούχους σε πολλαπλές διαφορετικές και διαφοροποιημένες κατηγορίες εργασιακών σχέσεων και αμοιβών. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να φέρονται ως αντιδρούντες στην ομιλία Ζούλα συνδικαλιστές και εργαζόμενοι που έστρωσαν το χαλί στη διοίκηση να μετατρέψει τη δημόσια ραδιοτηλεόραση σε “ενημερωτικό πρακτορείο”- φερέφωνο της κυβέρνησης, που δεν αντέδρασαν δυναμικά όταν πολλοί εργαζόμενοι της ΕΡΤ αποκάλυπταν τις συνέπειες και ζητούσαν παρέμβαση.

Η ανακοίνωση θέση της ΠΟΣΠΕΡΤ

Με ανησυχία και θλίψη παρακολουθούμε, χωρίς να μπορούμε να παρέμβουμε ουσιαστικά, την τροπή που πήρε η τελική διαπραγμάτευση ανάμεσα στην Διοίκηση και την «Σύμπραξη» των τριών πρωτοβάθμιων σωματείων για την Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΣΣΕ). Η χειρότερη δυνατή εξέλιξη που υπήρχε εξ’ αρχής ως πιθανότητα, η προσχώρηση δηλαδή Διοίκησης και σωματείων σε ενοχική ιδιωτικού χαρακτήρα «συμφωνία» μερών που δεν συμπεριλαμβάνει το σύνολο των εργαζομένων έγινε (γίνεται) δυστυχώς πραγματικότητα.

Η ΠΟΣΠΕΡΤ ανταποκρινόμενη στον ρόλο της ως Ομοσπονδία, ταγμένη εκ της θεσμικής της ιδιότητας τόσο στην υπηρεσία της εκπροσώπευσης όλων των πρωτοβάθμιων σωματείων όσο και της αντιπροσώπευσης του συλλογικού χαρακτήρα των διεκδικήσεων, των αιτημάτων, των κατακτήσεων, των αγώνων, της οργάνωσης αλλά και της συλλογικής ευθύνης που διέπει όλα τα παραπάνω, οφείλει να επισημάνει τα εξής:

Η ΠΟΣΠΕΡΤ αν και από θέση αρχής δεν συμφωνεί, με τον τρόπο και τους όρους που ίσχυσαν στην διαδικασία της διαπραγμάτευσης, εν πολλοίς ούτε με σημεία του περιεχομένου της Σύμβασης ειδικά στα ζητήματα των μη ανταποκρινόμενων παροχών απέναντι στην πρωτοφανέρωτα δύστοπη οικονομική συγκυρία αλλά αναγνωρίζοντας τα αδιέξοδα και εκβιαστικά διλήμματα που ενέκυψαν στην πορεία μέχρι την τελική της φάση, τάσσεται υπέρ της υπογραφής της ΣΣΕ και κατά της προσχώρησης των σωματείων σε ιδιωτικές και ενοχικές συμφωνίες μερών. Κανείς και τίποτα από την μεριά του συνδικάτου δεν επιτρέπεται να στέκεται εμπόδιο στην υπογραφή ακόμα και αυτής της εξαιρετικά υπολειπόμενης ΣΣΕ, που οι φτηνές παροχές της δεν αντιστοιχούν παρά στο ελάχιστο στις κοινωνικές μας ανάγκες. Υπογραμμίζει δε, πως την κύρια και μεγαλύτερη ευθύνη για την χρόνια καθυστέρηση και το διαφαινόμενο τελικό ναυάγιο της διαπραγμάτευσης για την ΣΣΕ, φέρει η διορισμένη Διοίκηση. Αποτελεί επίσης όνειδος, η επιχειρούμενη παρουσίαση των τροφείων με την μορφή κουπονιών, ως αποκατάσταση του 13ου μισθού. Η κοροϊδία έχει ξεπεραάσει τα όρια και της Μαρίας Αντουανέττας!

Αποδεικνύεται πως ο εξοστρακισμός και η απαγόρευση στην ΠΟΣΠΕΡΤ να αναλάβει τον κυρίαρχο ρόλο, ως εγγυητής στην ευόδωση της διαπραγμάτευσης, όχι μόνο ωφέλησε εργαζόμενους και σωματεία, όπως δυστυχώς πολλοί, ακόμα και με καλές ή κακές προθέσεις, υπέθεσαν ή διαττείνονταν πως θα συμβεί αλλά αντίθετα υπονόμευσε την ενότητα, απονεύρωσε την εργασιακή συνοχή, αποδυνάμωσε την αλληλεγγύη, δίχασε συναδέλφους και διέσπασε το ενιαίο και αδιαίρετο χαρακτήρα των διεκδικήσεων για όλους τους εργαζόμενους.

«Συλλογική Σύμβαση Εργασίας» χωρίς οικονομικούς όρους αμοιβής της εργασίας και διαπραγμάτευση για μισθολογικές αυξήσεις, δεν μπορεί και δεν πρέπει να νοείται ως δίκαιη και ολοκληρωμένη συμφωνία μεταξύ εργοδοσίας και εργαζομένων. Οι θεσμικές τακτοποιήσεις είναι μεν σημαντικές, αλλά παραμένουν δευτερεύουσας σημασίας όταν δεν κυριαρχούνται και δεν συμπληρώνουν τους οικονομικούς όρους αμοιβής. Η εργασία αγοράζεται από τον εργοδότη και η αξία της πρέπει ν’ αντιστοιχεί στις κοινωνικές ανάγκες των εργαζομένων. Σε κάθε περίπτωση, η απαγόρευση εκ των προτέρων και εκ μέρους της εργοδοσίας οποιασδήποτε συζήτησης μισθολογικών αμοιβών αλλά και η συγκατάθεση του όποιου συνδικάτου σε αυτή την συνθήκη, όπως συνέβη στην εν λόγω διαπραγμάτευση, αποτελεί κατάφωρη υποβάθμιση και απόρριψη των πραγματικών αναγκών των εργαζομένων. Λυπούμαστε αλλά τέτοιου είδους συγκαταθέσεις δεν αποτελούν μοδάτο έντιμο συμβιβασμό, αλλά προδιαγραφή ήττας!

Παράλληλα η υιοθέτηση και ο προσφερόμενος ως μονόδρομος της παροχής δωροκαρτών, κουπονιών, vouchers και κάθε λογής θαμπών καθρεφτών προς ιθαγενείς, ακυρώνει την δύναμη της αξίας της εργασίας και μας εισάγει σε μια ιδιότυπη μορφή «επαιτείας» και στην απόλυτη εξάρτηση από την υποκριτική φιλευσπλαχνία του εργοδότη.

Ειδικά στην σημερινή εποχή, όπου ολόκληρη η εργαζόμενη κοινωνία σύρεται σε αναγκαστική επιδοματική πολιτική με τα κάθε λογής «pass» να τείνουν σε καθεστώς και ν’ αποτελούν την βασική μορφή αμφιλεγόμενης επιβίωσης, η μόνη συνθήκη που αναδύεται είναι η εγγυημένη διαχείριση της φτώχειας, της ανέχειας, της ομηρείας και της κατάθλιψης. 

Είναι πραγματικά τραγικό σε τέτοιες συνθήκες, απέναντι δηλαδή στην παροχή ψιχίων, σωματεία και εργαζόμενοι να έρχονται σε αντιπαράθεση και να αλληλοενοχοποιούνται για το αν τα ψιχία θα είναι 4 ή 5 γραμμάρια λιγότερα ή περισσότερα και που σκόπιμα η διορισμένη Διοίκηση ανισότιμα προκαθορίζει μεταξύ των κλάδων των εργαζομένων, οριοθετώντας τη ναρκοθέτηση και μάλιστα σε άγονο έδαφος. Τα ψιχία παραμένουν ψιχία που παράγονται στον μύλο του κοινωνικού αυτοματισμού. Είναι καταστροφικό και απαράδεκτο να ρίχνουν το νερό σε αυτόν τον μύλο σωματεία και εργαζόμενοι!

Κανείς και τίποτα δεν νομιμοποιείται να απονομιμοποιήσει την απεργία, την συνδικαλιστική δράση ή την κινητοποίηση, όση «εργασιακή ειρήνη» και αν προτάξει, από την στιγμή που το συνδικάτο είναι μαζικό, συμμετοχικό στην λήψη αποφάσεων και έχει κηρύξει τον πόλεμο στην ανάθεση. Θα θέλαμε να μας υποδείξει κάποιος πότε νομοθετήθηκε η απαγόρευση της αντίστασης!.

Συναδέλφισσες συνάδελφοι.

Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε κι εμείς αυτό που σύσσωμη η εγχώρια και ξένη καθεστυκυία τάξη προβάλει με όρους τρομοκρατίας. Οι σημερινές πολιτικές ολιγαρχίες και οι διορισμένοι εντολοδόχοι τους έχουν άλλους, δικούς τους λόγους, πέρα και μακρυά από τις ανάγκες των εργαζομένων. Ο επερχόμενος Χειμώνας και η κατάσταση όπως οι ίδιοι σκόπιμα διαμορφώνουν, έχει ήδη υπερβεί τα κουπόνια φτώχειας της Διοίκησης, τα power και fuel pass και οτι άλλο σκαρφιστούν αυτοί που καμώνονται πως θα μας σώσουν. Όχι άλλο σώσιμο. Ρεαλιστική διεκδίκηση στην διαπραγμάτευση θα ήταν η αυτόματη αναπροσαρμογή ακόμα και των τροφείων, αναλογικά με την εξέλιξη του πληθωρισμού. Προτάθηκε από συγκεκριμένο σωματείο εκτός της «Σύμπραξης» αλλά δεν υιοθετήθηκε.

Επιτακτικότερη απαίτηση όμως και διεκδίκηση από εδώ και στο εξής, πρέπει να είναι οι πραγματικές μισθολογικές αυξήσεις καθώς και η πλήρης επαναφορά των αμοιβών, των εργασιακών δικαιωμάτων και δεδομένων που ίσχυαν πριν τα μνημόνια. Εξ’ άλλου οι ίδιοι που σήμερα κόπτονται για να μας σώσουν, επαίρονται για το τέλος των μνημονίων και ενισχυμένων εποπτειών. Γιατί λοιπόν δεν προχωρούν και στην αποκατάσταση της εργασιακής ομαλότητας;

Για την διαμορφωθείσα κατάσταση στην συγκυρία, η ΠΟΣΠΕΡΤ αντιλαμβανόμενη την κρισιμότητα της στιγμής, καλεί τα σωματεία της Σύμπραξης να αναλάβουν την ευθύνη του βάρους που επωμίστηκαν και να καταβάλουν την ύστατη προσπάθεια τελικής υπογραφής της ΣΣΕ. Η προσχώρηση σε συμφωνίες μερών δεν αποτελεί λύση, ενώ θα υπονομεύσει έτι περαιτέρω την ενότητα των εργαζομένων.

Η συνέχεια επιβάλει στα συνδικάτα να κατοχυρώσουν με κάθε τρόπο μαζικό και συμμετοχικό, ως κορωνίδα των απαιτήσεων και διεκδικήσεων τους την ΜΕΤΑΒΑΣΗ, από την δωδεκαετή ανωμαλία της πλήρους κατάρρευσης της συνταγματικής έννομης τάξης, της κατάλυσης του εργατικού δικαίου και της αποσύνθεσης των εργασιακών συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων, στην ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ της συνταγματικής, εργασιακής και κοινωνικής ομαλότητας.

Τίποτα λιγότερο, ούτε σπιθαμή πίσω από αυτό.

Οι αγώνες είναι μπροστά και η ενότητα απαραίτητη

Leave a Reply

Your email address will not be published.