Νάτα μας, “επαγγελματικό ταμείο” το ΕΤΑΠ ΜΜΕ!


Επαγγελματικό Ταμείο το ΕΤΑΠ – ΜΜΕ;

(Αναδημοσίευση από τις “Τυπολογίες“) 

Οι δυσοίωνες εξελίξεις για το Ασφαλιστικό των εργαζομένων στα ΜΜΕ δεν φαίνεται να έχουν κινητοποιήσει μέχρι στιγμής τον κλάδο των δημοσιογράφων. Η αυγουστιάτικη διάταξη του υπουργείου Εργασίας με την οποία βγαίνει εκτός ΕΤΑΠ – ΜΜΕ το επικουρικό των εργαζομένων στον περιοδικό Τύπο δεν ήταν η μόνη που πέρασε χωρίς να μάθει κανείς τίποτε. Τον Αύγουστο εκδόθηκε και άλλη υπουργική απόφαση, με την οποία εντάσσονται στον ασφαλιστικό φορέα του ΕΤΑΠ – ΜΜΕ οι μέτοχοι και οι υπάλληλοι των νέων πρακτορείων διανομής εφημερίδων! 

Το σημαντικότερο είναι πως στην απόφαση προβλέπεται για πρώτη φορά η λειτουργία του φορέα ως «επαγγελματικού», αφού ορίζεται πως τη διαφορά της ασφάλισης των εργαζομένων θα την καλύπτουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι.
Η απόφαση του υπουργού Εργασίας Γιάννη Βρούτση της 7ης Αυγούστου δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 22 Αυγούστου. 
Προβλέπει την τροποποίηση και τη συμπλήρωση καταστατικών διατάξεων των τομέων σύνταξης και πρόνοιας εφημεριδοπωλών και υπαλλήλων πρακτορείων Αθηνών, καθώς και διατάξεων υγειονομικής περίθαλψης του ΕΤΑΠ – ΜΜΕ. Στον τομέα εφημεριδοπωλών του ΕΤΑΠ ασφαλίζονται υποχρεωτικά φυσικά πρόσωπα όπως εφημεριδοπώλες, διανομείς Τύπου και υποπράκτορες, νομικά πρόσωπα, ανεξαρτήτως νομικής μορφής, που διακινούν και διανέμουν εφημερίδες, μέτοχοι και εταίροι τους με ποσοστό συμμετοχής άνω του 5%, καθώς και μισθωτοί. Ασφαλίζονται, επίσης, οι υπάλληλοι των πρακτορείων διανομής Τύπου και των υποκαταστημάτων τους που λειτουργούν στον Νομό Αττικής.
Η συνέχεια εδώ

Καταδικάστηκε σε φυλάκιση ο Αντώνης Λυμπέρης

Κανένα ελαφρυντικό δεν αναγνώρισε το δικαστήριο στον εκδότη Αντώνη Λυμπέρη τον οποίο και καταδίκασε σε 25 μήνες φυλάκιση και χρηματική ποινή 17.000 χιλιάδων ευρώ. Η κατηγορία ήταν ότι δεν πλήρωσε τους εργαζόμενους το δώρο των Χριστουγένων του 2012. Η ΕΣΠΗΤ ανακοινώνοντας την απόφαση υπέρ των 25 εργαζομένων που κατέθεσαν μήνυση, δηλώνει πως συμπαραστέκεται στους συναδέλφους που απαιτούν την πλήρη εξόφληση των χρωστούμενων από τον εκδότη. Ο οποίος φούνταρε την επιχείρησή του, μετακίνησε τους δικούς τους σε άλλο εκδοτικό οίκο, φέρεται να έχει 

ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΟΛΑΦΟΣ  ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΛΥΜΠΕΡΗ
ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ 25 ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ

Δικαιώθηκαν πανηγυρικά οι 25 συνάδελφοι, πρώην εργαζόμενοι στις «ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΥΜΠΕΡΗ», οι οποίοι είχαν υποβάλει μήνυση στην εταιρεία «ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΥΜΠΕΡΗ ΑΕ» κατά του νομίμου εκπροσώπου της, λόγω της μη καταβολής του Δώρου Χριστουγέννων για το έτος 2012 και είχαν ασκήσει ποινική δίωξη εναντίον του. Η θετική για τους συναδέλφους απόφαση λήφθηκε εχθές, 16 Σεπτεμβρίου 2014, από το Γ’ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών.
Το Δικαστήριο έκρινε ένοχο κατά το κατηγορητήριο τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της επιχείρησης, Αντώνιο Λυμπέρη, χωρίς να του αναγνωρίσει οποιοδήποτε ελαφρυντικό, παρά τους ισχυρισμούς της συνηγόρου του. Επιπλέον του επέβαλε ποινή φυλάκισης 25 μηνών και χρηματική ποινή άνω των 17.000 €.
Το Δ.Σ. της ΕΣΠΗΤ, το οποίο ήταν παρόν στο δίκαιο αγώνα των εργαζομένων από την πρώτη στιγμή τόσο συνδικαλιστικά όσο και νομικά (κατασχέσεις-προσφυγές-αγωγές κ.λπ):
· χαιρετίζει την έκδοση της θετικής δικαστικής απόφασης που εμπνέει ελπίδα και αισιοδοξία για τις διεκδικήσεις των συναδέλφων μας
· τονίζει για άλλη μια φορά ότι το δικαίωμα των εργαζομένων για τη διεκδίκηση των αυτονόητων αιτημάτων τους στο ακέραιο, χρησιμοποιώντας κάθε πρόσφορο νομικό και συνδικαλιστικό μέσο, είναι βασικό, θεμελιώδες και αναφαίρετο
· στέκεται αλληλέγγυο στο πλευρό των δοκιμαζόμενων συναδέλφων μας. μέχρι την καθ’ ολοκληρία απόδοση των οφειλόμενων δεδουλευμένων και όλων των νόμιμων αποζημιώσεων.
Για το Δ.Σ. της ΕΣΠΗΤ

Ο Πρόεδρος Ο Γεν. Γραμματέας
Θέμης Κ. Μπερεδήμας Θανάσης Αλατάς

Θέλουμε συνδικάτο πραγματικό, όχι μια… ΓΣΕΕ στα ΜΜΕ

Του Γιώργου Παυλόπουλου, υποψήφιου με την “Πρωτοβουλία για την Ανατροπή” στις εκλογές της ΠΟΕΣΥ, 17 και 18 Σεπτεμβρίου

 Η ροή των γεγονότων μοιάζει παράδοξη, μα δεν είναι. Πριν ξεσπάσει η κρίση, η συντριπτική πλειοψηφία των παρατάξεων (ορισμένων αριστερών συμπεριλαμβανομένων…), των ΔΣ και των κάθε λογής “παραγόντων” στον κλάδο των ΜΜΕ απέρριπταν την αναγκαιότητα συγκρότησης ενός συνδικάτου για όλους τους εργαζόμενους, κατηγορώντας μάλιστα όσους το προτείναμε ως υπονομευτές της ενότητας.
Στη συνέχεια, βλέποντας ότι κάτι αλλάζει αλλά εξακολουθώντας να ζουν μέσα στο βόλεμα και τις αυταπάτες, οι περισσότεροι από αυτούς προτίμησαν να σφυρίζουν αδιάφορα στις σχετικές προτάσεις, οι οποίες συνέχιζαν επιμόνως να κατατίθενται (η Πρωτοβουλία για την Ανατροπή έχει ως “σημαία” της το αίτημα αυτό από την ίδρυσή της). Και ξαφνικά, εδώ και μερικούς μήνες, διαπιστώσαμε έκπληκτοι ότι σχεδόν οι πάντες έχουν μετατραπεί σε φανατικούς υπέρμαχους του συνδικάτου, κατακεραυνώνοντας όσους τολμούν να καθυστερούν την πανηγυρική αναγγελία της ίδρυσής του.
Προσοχή, όμως, καθώς είναι γνωστό πως ό,τι λάμπει συνήθως δεν είναι χρυσός. Ειδικά στον χώρο μας, όπου η ψευτιά και η απατεωνιά έχουν γίνει δεύτερη φύση για δεκάδες “συναδέλφους”. Προσοχή διότι, σε αυτή την περίπτωση, πολλοί από όσους μιλούν για συνδικάτο, εννοούν ένα ακόμη γραφειοκρατικό μόρφωμα, κάτι σαν μια ΓΣΕΕ στα ΜΜΕ.
Βλέπετε, η κρίση έχει κλονίσει ανεπανόρθωτα το οικοδόμημα της διαπλοκής στο οποίο κυριαρχούσαν και τώρα αναζητούν εναγωνίως ένα νέο. Ένα μόρφωμα που στην πράξη θα είναι εξίσου αναποτελεσματικό (ενίοτε δε και αντιδραστικό) με τα υπάρχοντα, που θα διασφαλίζει την αναδιανομή των ελάχιστων πόρων που έχουν απομείνει – τη μοιρασιά της φτώχειας μας, δηλαδή – όμως παράλληλα θα τους δίνει τη δυνατότητα να παραμείνουν στον “αφρό” και να παζαρεύουν απευθείας με τα κέντρα εξουσίας.
Ακόμη και σε αυτή την πορεία, φυσικά, οι διάφοροι καρεκλοκένταυροι δεν θα διστάσουν να κηρύξουν εμφύλιο ή να επικαλεστούν τον “συντεχνιακό πατριωτισμό”, προκειμένου να διασφαλίσουν ότι θα έχουν το πάνω χέρι. Κι αυτό, την ώρα που χιλιάδες συνάδελφοί μας βρίσκονται επί μήνες στην ανεργία, έχουν ουσιαστικά πεταχτεί έξω από τον κλάδο και τα Ταμεία, είναι χωρίς εκπροσώπηση στον σύγχρονο εργασιακό Μεσαίωνα των ΜΜΕ.
Απέναντι σε όλες αυτές τις άθλιες μεθοδεύσεις, οφείλουμε να έχουμε καθαρό ότι ένα συνδικάτο στα ΜΜΕ είτε θα είναι ώριμο τέκνο της ανάγκης και της οργής μας είτε δεν θα υπάρξει παρά μόνο ως μία “σφραγίδα”. Γι’ αυτό, όταν εμείς μιλάμε για συνδικάτο, εννοούμε τα εξής:

·      Μιλάμε για ένα συνδικάτο το οποίο, στην εποχή που κυριαρχεί ο ατομισμός και ο κατακερματισμός, θα ενώνει όλους τους εργαζόμενους – δημοσιογράφους, διοικητικούς, τεχνικούς, φωτορεπόρτερ, σκηνοθέτες και όποια άλλη ειδικότητα υπάρχει στον χώρο και τα “μαγαζιά” του, καλύπτοντας τα έντυπα και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, “παλιά” και “νέα”.
·      Μιλάμε για ένα συνδικάτο μόνο των εργαζομένων και όχι των αφεντικών και των κολαούζων τους. Δεν μπορεί να είναι μαζί και να ψηφίζουν στις ίδιες συνελεύσεις και την ίδια κάλπη οι μισθωτοί και οι διευθυντές, οι άνεργοι και αυτοί που τους απέλυσαν, οι (υπ)εργολάβοι και οι εργάτες των μίντια.
·      Μιλάμε για ένα συνδικάτο που θα στηρίζεται στην άμεση δημοκρατία, με τον αποφασιστικό λόγο να ανήκει στις συνελεύσεις των εργαζομένων, με αυστηρό έλεγχο στα εκλεγμένα όργανα και δυνατότητα ανάκλησής τους ανά πάσα στιγμή.
·      Μιλάμε για ένα συνδικάτο που θα διασφαλίζει ενιαία και ισχυρή εκπροσώπηση, πλήρη και αναβαθμισμένα ασφαλιστικά δικαιώματα για όλα τα μέλη του, στα οποία ασφαλώς συμπεριλαμβάνονται οι “μπλοκάκηδες” και οι άνεργοι (μακροχρόνια και μη).
·      Μιλάμε για ένα συνδικάτο ανεξάρτητο και χειραφετημένο, που θα στέκεται απέναντι σε κάθε κέντρο εξουσίας, που θα αγωνίζεται ασυμβίβαστα για τα σύγχρονα δικαιώματα των εργαζόμενων στα ΜΜΕ, για αξιοπρεπείς συλλογικές συμβάσεις με καθολική και υποχρεωτική ισχύ και εφαρμογή.
·      Μιλάμε για ένα συνδικάτο που θα στηρίζεται στην αρχή ότι η ενημέρωση αποτελεί κοινωνικό δικαίωμα και αγαθό, όχι εμπόρευμα που πωλείται με αποκλειστικό στόχο το κέρδος. Που θα είναι αμείλικτο απέναντι σε κάθε πρακτική η οποία θα απειλεί την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης, από όπου κι αν προέρχεται.
·      Μιλάμε για ένα συνδικάτο που θα στέκεται αλληλέγγυο στο πλευρό κάθε αγωνιζόμενου στην κοινωνία, που θα οικοδομεί δεσμούς με άλλους κλάδους, συναφείς και μη, που θα συμβάλλει στη συγκρότηση ενός μαζικού και ανατρεπτικού κινήματος, με στόχο την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων μας.

Αν αυτό θέλουν όσοι μιλούν σήμερα για συνδικάτο, ευχαρίστως να συζητήσουμε και να αγωνιστούμε μαζί. Αν έχουν κάτι άλλο στο μυαλό τους, τότε θα μας βρουν απέναντί τους. Ξεκινώντας από τις εκλογές για το 7ο συνέδριο της ΠΟΕΣΥ. Συνεχίζοντας με την στάση σε αυτό των εκπροσώπων της Πρωτοβουλίας για την Ανατροπή. Και πάνω από όλα, με την αταλάντευτη παρουσία μας στους μικρούς και μεγάλους αγώνες που έρχονται.

Ψηφίζουμε σήμερα, αύριο για το Συνέδριο της ΠΟΕΣΥ

Οι κάλπες άνοιξαν σήμερα για την εκλογή των αντιπροσώπων από ΕΣΗΕΑ στο σημαντικό Καταστατικό συνέδριο της ΠΟΕΣΥ. Στηρίζουμε την Πρωτοβουλία για την Ανατροπή, εξάλλου η γράφουσα είναι και υποψήφια με το ψηφοδέλτιο της παράταξης που αποκλείστηκε από το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ για λίγους μόνο ψήφους. Η Πρωτοβουλία για την Ανατροπή μέσω της συνεργασίας της με τις άλλες αριστερές παρατάξεις στον περιοδικό Τύπο(Παρατύπως) και σε Θεσσαλονίκη (Ασύνταχτος Τύπος), έχει εκλέξει δυο μέλη στο ΔΣ της ΠΟΕΣΥ. Καμία ψήφος μας λοιπόν δεν είναι χαμένη…
Μετά από πολλά χρόνια οι εκλογές αυτές έχουν βαρύνουσα σημασία. Η ΠΟΕΣΥ και οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που διαχειρίζονται με τον τρόπο που διαχειρίζονται τις τύχες του κλάδου και τις στενές επαφές με την κυβέρνηση σε καιρό κατοχής, ευελπιστεί πώς αυτή θα αναλάβει το ρόλο συζητητή για το ασφαλιστικό.
Ουσιαστικά και ίσως για αυτό οι πολλοί δημοσιογράφοι δεν γνωρίζουν τίποτε πάρεξ όσα τους λένε οι παραταξιακοί αντιπρόσωποι, για τις ζοφερές εξελίξεις και τα αρκετά σχέδια σε μυστικά συρτάρια.
Ο κλάδος πρέπει να αλλάξει. Σε ποια όμως κατεύθυνση; Σε αυτό που σχεδιάζουν οι εκδότες, κυρίως ο Ψυχάρης σε αγαστή συνεργασία με συγκεκριμένες δυνάμεις εντός ΕΣΗΕΑ;

Με λίγους, ασφαλισμένους με ή χωρίς αγγελιόσημο, πιστά τσιράκια και ενσωματωμένες φωνές στα κυρίαρχα και κυριαρχούμενα Μέσα; Με αυτούς τους λίγους, δημοσιογράφους και φυσικά υπαλλήλους, να έχουν υγεία μέσω ΕΔΟΕΑΠ και ΕΤΑΠ ως επαγγελματικά ταμεία;
Αυτό το μέλλον θέλουν οι πολλοί δημοσιογράφοι που σιωπούν σε εφημερίες, κανάλια, ραδιόφωνα, sites;
Ο κλάδος των ΜΜΕ δεν φημίζεται για την εξεγερτική διάθεσή του. Αντιθέτως είναι εγκλωβισμένος εντός τειχών που περίτεχνα έχει υψώσει η εξουσία, εντός και εκτός ΜΜΕ. Αυτή τη τη φορά, κάθε φορά σε εκλογές δηλαδή, αυτή η σιωπηλή πλειονότητα των δημοσιογράφων έχει την ευκαιρία της. Να ψηφίσει. Να εκλέξει. Να συμμετάσχει. Να ψηφίσει όχι γιατί ένας, κάποιος “φίλος” γνωστού σε μια παράταξη, δεξιά ή αριστερή μπορεί κάποια στιγμή στο μέλλον να πει μια κουβέντα για να βρει δουλειά. Αλλά γιατί επιθυμεί, έστω και σιωπηρά, να υπάρχουν ασυμβίβαστοι δημοσιογράφοι σε ελεγχόμενα όργανα, που μπορεί όμως να κάνουν τη διαφορά.
Αυτή την ευκαιρία ακόμη μας την επιτρέπουν βλέπετε.
Σε αυτές τις εκλογές για το συνέδριο της ΠΟΕΣΥ ας μην πάνε να ψηφίσουν οι ελεγχόμενοι από τις γνωστές πλειοψηφούσες παρατάξεις. Με τα προσημειωμένα χαρτάκια…
Σε αυτές τις εκλογές στηρίζουμε Πρωτοβουλία για την Ανατροπή. Ας γνωρίζουμε πως κάθε 25 ψήφοι είναι ένας αντιπρόσωπος στο συνέδριο.
Και σε αυτό το συνέδριο η φωνή της Πρωτοβουλίας ας ακουστεί δυνατά. 

Μ.Π. 

Βήμα-βήμα η κατασκευή συναίνεσης για τη Χρυσή Αυγή από τα ΜΜΕ

Ο ΣΚΑΙ παίρνει συνέντευξη από “χρυσαυγίτη”
χωρίς πρόβλημα διεύθυνσης-στελεχών
Δεν πρόκειται ποτέ και πουθενά να υψώσουμε λευκή σημαία στον φασισμό

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν…
Αναδημοσίευση από την Κατάληψη ΕΣΗΕΑ

Από τη στιγμή που τα ΜΜΕ λειτουργούν εντός του συστήματος και υπό τους όρους αυτού (κερδοφορία, αύξηση κεφαλαίου κτλ.), είναι επόμενο το περιεχόμενο των ειδήσεων τους να εξαρτάται από τα συμφέροντα των εκφραστών της κυρίαρχης ιδεολογίας. Η πιο βίαιη και απάνθρωπη έκφραση του συστήματος που μας επιβάλλεται, όπως έχει αποδειχθεί και ιστορικά, είναι ο φασισμός (ακόμη και αν οι εκφραστές του παρουσιάζονται ως αντισυστημικοί). Κάπως έτσι είναι σαφές ότι τα Μέσα, αποτελώντας ένα από τα κύρια «όπλα» της εξουσίας στη διαμόρφωση συνειδήσεων, έχουν ευθύνες στην εξάπλωση και το γιγάντωμα του φασισμού είτε σε πολιτικό επίπεδο (είσοδος Χρυσής Αυγής στο κοινοβούλιο) είτε αναφορικά με την ιδεολογική του διείσδυση στις μάζες.

Βήμα πρώτο: Δημιουργία «προβλημάτων» – Στοχοποίηση των μεταναστών
Τα ΜΜΕ, «παραδοσιακά» και ψηφιακά, δεν μπορούσαν εξ αρχής να στηρίξουν ανοικτά έναν φασιστικό οργανισμό. Έπρεπε να δημιουργήσουν το έδαφος, δηλαδή τα «προβλήματα» και τις «ανάγκες», που θα έρχονταν να καλύψουν μορφώματα, όπως αυτό της Χρυσής Αυγής, δήθεν ως αναγκαίο κακό.
Η πρώτη σαφής και εύκολη – για τα media, αλλά και για το κοινό – κατεύθυνση ήταν οι μετανάστες. Γεγονότα όπως μια κλοπή πορτοφολιού, που παλαιότερα δεν θα δημοσιεύονταν ή θα κατέληγαν σε μονόστηλα των 80 λέξεων, άρχισαν να ξεπροβάλλουν ακόμη και στα πρωτοσέλιδα εφημερίδων και στα δελτία ειδήσεων με πηχυαίους τίτλους, που σίγουρα θα περιείχαν την εθνικότητα του συλληφθέντα. Σε αντίθετη περίπτωση τεχνηέντως δεν προσέθεταν – με την ίδια ζέση – την εθνικότητα, όταν ο δράστης του εκάστοτε εγκλήματος ήταν Έλληνας. Σε αυτό το σημείο να επισημάνουμε ότι τα ΜΜΕ συστηματικά αποκρύπτουν ακόμη και τα επίσημα στοιχεία της αστυνομίας που φανερώνουν ότι η εγκληματικότητα στην Ελλάδα είναι μοιρασμένη κατά 50% σε Έλληνες και μετανάστες.

Στην πάροδο του χρόνου άρχισε να εμπλουτίζεται και ουσιαστικά να δημιουργείται ένα ειδικό λεξιλόγιο. Ένας κώδικας, που εν τέλει καθιερώθηκε σε πολλά ΜΜΕ και όχι μόνο στα δεδηλωμένα δεξιά ή φασιστικά: Ο «λαθρομετανάστης» – όρος που ούτε η αστυνομία χρησιμοποιεί – οι «λαθραίοι», οι «ακραίοι μουσουλμάνοι του κέντρου» κ.ά. Ακολούθως, «έδεσαν» και τα στερεότυπα: Στον «Αλβανό κλέφτη» της δεκαετίας του ’90 ήρθαν τα τελευταία χρόνια να προστεθούν νέες ιδεοληψίες. Πέραν των κλοπών, τα ΜΜΕ άρχισαν να επιμένουν σε αστήρικτες δημοσιεύσεις για «αλλοδαπούς που τρώνε σκυλιά», «Πακιστανούς μουσουλμάνους που βιάζουν κορίτσια», «αδίστακτους Σομαλούς που χτυπούν ηλικιωμένους», «λαθρομετανάστες που φέρνουν ασθένειες» κ.ό.κ. Με την ανεργία να εκτοξεύεται και τους μισθούς να εξαϋλώνονται, η αρχική «πάσα» που έδωσαν στη Χρυσή Αυγή ήταν το συνοπτικό «μας παίρνουν τις δουλειές». Η σκηνή για την έλευση, αρχικά του “light” ακροδεξιού ΛΑ.Ο.Σ. και στη συνέχεια της Χρυσής Αυγής είχε ήδη στηθεί.

Βήμα δεύτερο: Το «λίφτινγκ» στο φασισμόΑν και τα media προωθούν την εντύπωση ότι ήταν ανίδεα για τις φασιστικές/δολοφονικές πρακτικές της Χρυσής Αυγής, εντούτοις είναι αυτά που τις αποϊδεολογικοποίησαν, πριμοδοτώντας τον λόγο και τις δράσεις της, ενσωματώνοντάς τη δηλαδή στο κυρίαρχο «lifestyle» και προπαγανδίζοντας τις θέσεις της άρχουσας τάξης (βλ. και εδώ).
Ενδεικτικό παράδειγμα του ρόλου των ΜΜΕ ως προπαγανδιστή της Χ.Α. αποτελεί η «είδηση», που φιλοξένησε το «Πρώτο Θέμα» τον Σεπτέμβριο του 2012. «Μέλη της Χρυσής Αυγής έδειραν γιατρό που ζήτησε φακελάκι», ανέφερε ο τίτλος της είδησης για το συμβάν, που διασταυρώθηκε και εντέλει δεν… συνέβη ποτέ! Ακόμη και ο τίτλος της είδησης προδίδει την προσπάθεια του συγκεκριμένου μέσου να ντύσει την Χρυσή Αυγή με τον μανδύα του «καλού», κοινωνικού προστάτη, εγγυητή για την επιβολή της νομιμότητας. Υπενθυμίζεται ότι το ίδιο μέσο «πλάσαρε» -πριν την είσοδο της συμμορίας στο κοινοβούλιο- με στημένο ρεπορτάζ τη γιαγιά που την πάει ο χρυσαυγίτης (συγγενής της, όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια) στο ΑΤΜ για να την προστατέψει από δήθεν ενδεχόμενη επίθεση κακοποιών, ενώ παρομοίως έπραξαν και άλλοι εκπρόσωποι των ΜΜΕ. Ένα άλλο ενδεικτικό παράδειγμα είναι τα συσσίτια μίσους της Χρυσής Αυγής, που από ορισμένα Μέσα προβλήθηκαν με ουδετερότητα και από κάποια ευθέως υποστηρικτικά ( βλ. «Ένα δακρυσμένο απόγευμα με τη Χρυσή Αυγή», ο τίτλος σχετικού ρεπορτάζ στη «Δημοκρατία»). Επί της ουσίας, με την προβολή των «αγαθοεργιών» των Χρυσαυγιτών τα Μέσα έκαναν επίκληση στο ήθος και το συναίσθημα της κοινωνίας/δέκτη του μηνύματος, ποντάροντας στα -φιλτραρισμένα από την «κοινή γνώμη»- αισθήματα περί δικαίου.
Έχουμε να κάνουμε με τον γνωστό τρόπο λειτουργίας των ενημερωτικών ιστοσελίδων, τα οποία έχουν μετατραπεί σε ένα απέραντο c(l)opy-paste ανεπιβεβαίωτων ειδήσεων, που θα φέρουν τα περιζήτητα «κλικ». Στα περισσότερα διαδικτυακά μέσα επικρατεί η λογική «παίζουμε Χρυσή Αυγή γιατί είναι “πιασάρικη”», ενώ κάποια άλλα ευαγγελιζόμενα την ελευθερία απόψεων «δίνουν τον λόγο στο κοινό», δημοσιεύοντας σχόλια «αγανακτισμένων» με το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι πολιτών, όπως ακριβώς ο λαϊκιστής Αυτιάς έδινε το μικρόφωνο στους «απλούς, μέσους πολίτες».
Το μόνο που απέμενε ήταν η αποκάλυψη των «μακιγιαρισμένων» νεοναζί στο ελληνικό κοινό. «Καμουφλάροντας» τη συνειδητή επιλογή του να προσφέρει βήμα σε φασίστες με τη συνήθη καραμέλα περί «δικαιώματος έκφρασης όλων των απόψεων» ο γνωστός… «αντιμνημονιακός», «αντιγερμανός», «αντικατοχικός», Γιώργος Τράγκας, όχι μόνο έδωσε άπλετο τηλεοπτικό χώρο στους νεοναζί, αλλά προχώρησε τη «δημοσιοκαφρίλα» του ένα βήμα παραπέρα: Κάλεσε τέσσερις Χρυσαυγίτες βουλευτές να χύσουν το φασιστικό δηλητήριο τους χωρίς κανένα πολιτικό αντίλογο (βλ. εδώ). Οι απόψεις του Μπάμπη Παπαδημητρίου για «σοβαρή Χρυσή Αυγή» (βλ. εδώ), οι «Αγανακτισμένοι εναντίον κουκουλοφόρων» στην αντιφασιστική συγκέντρωση για τον Παύλο Φύσσα, οι εκπομπές Μπογδάνου και Θεοδωράκη με καλεσμένους, όπως ο Ν. Μιχαλολιάκος, είναι επιπλέον παραδείγματα του γεγονότος ότι τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης δεν είναι άμοιρα ευθυνών για την άνοδο της Χρυσής Αυγής και του φασισμού γενικότερα.

Βήμα τρίτο: Καταστολή του (αντιφασιστικού) ΚινήματοςΤη στιγμή που τα καθεστωτικά ΜΜΕ σιγόνταραν τους νεοναζί, παράλληλα έριχναν λάσπη σε κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες και στήριζαν με το λόγο τους τις κυβερνητικές επιλογές, όπως τον ξυλοδαρμό διαδηλωτών από τα ΜΑΤ σε πορείες και απεργίες, την εισβολή σε καταλήψεις (Σκαραμαγκά, Αμαλίας κτλ) και γενικότερα την ακραία καταστολή σε όποιο κοινωνικό κομμάτι επέλεγε να αντισταθεί και να περάσει στο κομμάτι της αντεπίθεσης.
Πρόκειται για τα ΜΜΕ, που καθημερινά επιδίδονται σε τρομοκρατία των πολιτών «σε περίπτωση εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη», στρώνοντας κατ΄αυτό τον τρόπο το χαλί σε μια σειρά επώδυνων μέτρων («ψαλίδι» σε μισθούς και συντάξεις, κατάρρευση ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, απολύσεις κτλ.). Ό,τι αγωνιστική απάντηση ερχόταν από την κοινωνία, τα ΜΜΕ φρόντιζαν να το συκοφαντούν με ποικίλους τρόπους: «το κλείσιμο του κέντρου καταστρέφει την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό», «οι διαμαρτυρόμενοι σκέφτονται μονάχα τη συντεχνία τους, ενώ σε άλλες η κατάσταση είναι χειρότερη», «η απεργία ταλαιπωρεί και δυσκολεύει τους υπόλοιπους πολίτες». Στήνοντας δηλαδή στον τοίχο ό,τι αντίσταση προέβαλε, τα ΜΜΕ συστηματικά «έθαβαν» και «θάβουν» το εργατικό κίνημα και τους αγώνες, κάνοντας την ίδια στιγμή περισσότερο οικεία τα μυθεύματα των φασιστών και αμβλύνοντας τελικώς τα αντιφασιστικά αντανακλαστικά της κοινωνίας.

Ενώ η σχέση των ΜΜΕ με τον φασισμό ήταν καθημερινή εικόνα στις ειδήσεις, ήρθε η ποινική δίωξη της Χρυσής Αυγής και ό,τι ξετυλίχθηκε μετά απ΄αυτήν (υπόθεση Μπαλτάκος κτλ, ντοκουμέντα για τη δράση του μορφώματος κτλ.). Σ’ αυτό το σημείο τα ΜΜΕ, που τόσα χρόνια καλλιεργούσαν τις αντιλήψεις της (αστικής) δημοκρατίας περί δικαίου και ενσωμάτωναν τα ακροδεξιά και φασιστικά ιδεολογήματα, βρέθηκαν σε αμηχανία.
Το κουβάρι των εξελίξεων τα οδήγησε στο να γυρίσουν την κλεψύδρα, να μετατραπούν εν μία νυκτί σε τηλεκριτές των πρακτικών των νεοναζί και να αντιστρέψουν την εξόφθαλμη αβάντα τους προς αυτήν, τη στιγμή που τόσο καιρό έδρεπαν τους θεαματικούς καρπούς του υποτιθέμενου κοινωνικού έργου των ναζιστών. Οι εκπρόσωποι των «σάπιων» ΜΜΕ σε μια προσπάθεια να τηρήσουν τα προσχήματα επιδίδονται σε αντιφασιστικές «τουφεκιές» και κροκοδείλια δάκρυα. Παράλληλα, αναλώθηκαν σε τηλεοπτικές κοκορομαχίες και άρθρα γνώμης με μπόλικο «προβληματισμό» για την κοινωνική και πολιτική κατάσταση.

Δολοφονία του αντιφασίστα Φύσσα: Ένας χρόνος μετάΑκόμη και ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, παρά τις αντιφασιστικές «καταγγελίες» των ΜΜΕ, το ιδεολογικό «λίφτινγκ» τους στο φασισμό δεν εκλείπει. Σκηνικά, όπως ταtweets δημοσιογράφου για το site bankingnews.gr αναφορικά με την -ανοιχτή- αβάντα στην Χρυσή Αυγή, το… εμπνευσμένο «ξέπλυμα» του Star Channel με το σβησμένο τατουάζ-σβάστικα ενός από τους κατηγορουμένους για τη διπλή δολοφονία των Χρυσαυγιτών στη Μεσσηνία (βλ. εδώ), ή ακόμη πιο πρόσφατα η -δίχως κανένα πρόβλημα – συνέντευξη του ΣΚΑΙ για την πυρκαγιά στο Π. Φάληρο από έναν φασίστα απλώς έρχονται να επιβεβαιώσουν τον κανόνα που θέλει πολλά ΜΜΕ σε αγαστή συνεργασία με τους φασίστες. Και αν οι Χρυσαυγίτες χύνουν δάκρυα για την εκμετάλλευση της εργασίας μας στις ηλεκτρονικές εκδόσεις, πρόκειται για δάκρυα κροκοδείλια, που δεν πείθουν ούτε εμάς, ούτε κανέναν.

To σκηνικό, όμως, ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Φύσσα δεν παραμένει ίδιο και απαράλλαχτο για εμάς, ως εργαζόμενους στα ΜΜΕ και εν τέλει ως ανθρώπους. Περισσότερο από ποτέ, συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε καθημερινά στον δρόμο, στα σχολεία, στις γειτονιές, στους εργασιακούς χώρους, στα πανεπιστήμια. Με ακόμη περισσότερο πάθος συνεχίζουμε να υπερασπιζόμαστε αποφασιστικά τα δικαιώματά μας και να υψώνουμε τείχη αντίστασης στους φασίστες, που δεν έχουν καμία απολύτως θέση στη ζωή μας.

Δεν πρόκειται ποτέ και πουθενά να υψώσουμε λευκή σημαία στον φασισμό

Και νέες καταγγελίες για προσλήψεις στη ΝΕΡΙΤ (για εικονολήπτες αυτή τη φορά)

Με υπογραφή “Ένας αγανακτισμένος” λάβαμε και αναρτούμε επιστολή για την πρόσφατη αναοίνωση της ΝΕΡΙΤ του πίνακα κατάταξης των υποψηφίων προς πρόσληψη εικονοληπτών. 

Για τους δημοσιογράφους έχει δοθεί ήδη εντολή εισαγγελικής έρευνας, μένει να ακολουθήσουν και οι υπόλοιπες κατηγορίες. Γιατί οι “αξιολογητές” παραμένουν “αόρατοι” ενώ τα κριτήρια βαθμολόγησης είναι τουλάχιστον αξιοπερίεργα.

<< Βλέποντας τον προσωρινό πίνακα κατάταξης Εικονοληπτών που ανακοίνωσε η ΝΕΡΙΤ, έχω να παρατηρήσω,εκτός τών άλλων, και το εξής “περίεργο”: Ορισμένοι απόφοιτοι ΛΥΚΕΙΟΥ παίρνουν 850 μόρια (!)-ενώ η προκήρυξη έλεγε ότι 850 μόρια παίρνουν οι απόφοιτοι ΤΕΙ. Πώς γίνεται,λοιπόν,ένας απόφοιτος ΛΥΚΕΙΟΥ να παίρνει 850 μόρια και ένας απόφοιτος ΙΕΚ (δηλαδή ΜΕΤΑΛΥΚΕΙΑΚΗΣ φοίτησης) να παίρνει 0 (μηδέν) μόρια;

Τα 850 μόρια, επαναλαμβάνω, τα παίρνουν μόνον οι απόφοιτοι ΤΕΙ-προς τα οποία ΚΑΚΩΣ εξομοιώνονται οι απόφοιτοι τών παλαιών (και ανύπαρκτων τώρα) Σχολών τριετούς φοίτησης. Δυστυχώς αυτή η απαράδεκτη και παράνομη εξομοίωση διατηρήθηκε και στον παρόντα πίνακα κατάταξης-με αποτέλεσμα πολλοί “αποτυχόντες” να θέλουν να πάρουν τη δικαστική οδό για τη δικαίωσή τους.
Οσο για τούς (ανώνυμους) αξιολογητές,στα διάφορα, όπως είδα, ερωτήματα πολλών υποψηφίων, απαντούν απλά ότι “αυτό γράφει η προκήρυξη”. Από πού όμως προκύπτει αυτή η εξομοίωση; Ποιος το λέει;Κάποιος νόμος; Ποιος; Κάποια διάταξη; Ποια; Αντίθετα,υπάρχουν  Π.Δ. και νομικά επιχειρήματα που απορρίπτουν αυτήν την αυθαίρετη εξομοίωση. Αλλά τελικά,μήπως αυτή μπήκε για ευνόητους λόγους δηλαδή σα “ρουσφέτι” για να ευνοηθούν κάποιοι “ημέτεροι”,”παλιοί” τεχνικοί; Κατόπιν τούτου,”οψόμεθα στα Δικαστήρια” λένε πολλοί από τούς αδικηθέντες στον ανακοινωθέντα πίνακα.

Ενας ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ>>.