Τέσσερις Ενώσεις απορρίπτουν το εκβιαστικό δίλημμα για το ασφαλιστικό

Για την προστασία και υπεράσπιση των Δημοσίων Ασφαλιστικών Ταμείων μας
και της περιουσίας τους

Οι Συνδικαλιστικές Ενώσεις (ΕΣΠΗΤ, ΕΤΗΠΤΑ, ΕΦΕ, ΠΕΛ), που εκπροσωπούν
τους εργαζομένους στην Β’ και Γ΄ Διεύθυνση του ΕΤΑΠ ΜΜΕ, αποκρούουμε το
εκβιαστικό δίλημμα που επιχειρεί να επιβάλλει νομοθετικά η Κυβέρνηση
υπακούοντας σε μνημονιακές υποχρεώσεις που στόχο έχουν την εξάρθρωση της
δημόσιας κύριας και επικουρικής ασφάλισης και των εργαζομένων στα ΜΜΕ.
Στην πολιτική αυτή εντάσσεται το δίλημμα υπαγωγής είτε στο Ενιαίο Ταμείο
Επικουρικής Ασφάλισης (ΕΤΕΑ) είτε η περιπέτεια της μετατροπής ενός δημοσίου
συστήματος επικουρικής ασφάλισης με θεσμοθετημένους πόρους και πλεονασματικά αποθεματικά σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.), ρύθμιση η οποία αφορά και τους κλάδους επικούρησης του ΤΑΙΣΥΤ (Β΄ Διεύθυνση) και του ΤΑΤΤΑ (Γ’ Διεύθυνση)

Επισημαίνεται ακόμη ότι, τα επαγγελματικά Ταμεία, που είναι η άλλη όψη της ιδιωτικής ασφάλισης, δεν λαμβάνουν κρατική στήριξη, δεν εξασφαλίζουν εγγυημένες αποδόσεις, ούτε διασφαλίζουν σταθερούς πόρους, σε μια εποχή μάλιστα που οι εργοδότες δεν καταβάλλουν -στην πλειοψηφία τους- τις νόμιμες υποχρεωτικές εισφορές, ούτε καν στα Δημόσια Ασφαλιστικά Ταμεία.

Οι Ενώσεις αποκρούοντας τα σχέδια αυτά και μη υποκύπτοντας στους διλημματικούς εκβιασμούς τους, ζητούν:

 Την ένταξη όλων των κατηγοριών εργαζομένων απασχολούμενων σήμερα υπό οποιοδήποτε ψευδεπίγραφο νομικό καθεστώς ελαστικής και ανασφάλιστης εργασίας ενιαία στο ΕΤΑΠ ΜΜΕ ως ΕΝΙΑΙΟ Ταμείο όλων των ασφαλισμένων χωρίς όρους που ευνοούν αποκλεισμούς και κατακερματισμό φορέων ασφαλιστικής κάλυψης.
 Την άμεση ασφαλιστική κάλυψη όλων των συναδέλφων, που έχουν μείνει ανασφάλιστοι λόγω της απώλειας της εργασίας τους και είναι ή παραμένουν άνεργοι.
 Τη διασφάλιση ασφαλιστικών δικαιωμάτων σε όλους τους ασφαλισμένους, χωρίς περικοπές σε δαπάνες για την υγεία. Την πλήρη και ισότιμη μισθολογική και ασφαλιστική κάλυψη των εργαζομένων στο διαδίκτυο και συνολικά στα ΜΜΕ που δεν είναι μισθωτοί ή καλύπτονται σήμερα από άλλα Ταμεία.
 Τη διασφάλιση αξιοπρεπών κύριων και επικουρικών συντάξεων
Επίσης απαιτούν:
 Τη σταθερή διεκδίκηση από την κυβέρνηση της επιστροφής όλων των περιουσιακών στοιχείων που έχουν δημευτεί.
 Τη σταθερή και διαρκή διασφάλιση των πόρων
 Την ενεργοποίηση των ελεγκτικών μηχανισμών για την καταγραφή και είσπραξη των οφειλόμενων εργοδοτικών εισφορών και τη δημόσια καταγγελία όσων εξ αυτών εισφοροδιαφεύγουν
 Το να πληρώσουν το κόστος για τα ελλείμματα των Ταμείων το κράτος και οι εργοδότες, που ευθύνονται για τα κουρέματα των αποθεματικών (PSI) , τις
απολύσεις και τη δραματική μείωση των εσόδων τους.
Στη συνέχεια και αφού συμφωνήσουν όλες οι Ενώσεις θα συζητηθεί και θα αποφασιστεί άμεσα το πλαίσιο διεκδίκησης και δράσης, διότι η κοινωνική ασφάλιση και περίθαλψη είναι αδιαπραγμάτευτο κοινωνικό αγαθό.

ΤΑ Δ.Σ. ΤΩΝ ΕΝΩΣΕΩΝ

ΕΝΩΣΗ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ-ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

ΕΝΩΣΗ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΗΜΕΡΗΣΙΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

ΕΝΩΣΗ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΛΙΘΟΓΡΑΦΩΝ

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInShare on StumbleUpon

Ο Μπακατσέλος έδωσε ψίχουλα φοβούμενος τις κατασχέσεις…


120 ημέρες χωρίς μισθό, άλλες 48 ώρες σε απεργιακό πυρετό

Γράφει το aggelioforosforum

Μειώσεις αποδοχών έως 30%, παρακράτηση μισθών έως 4 μήνες, εκ περιτροπής εργασία επί 3 ημέρες την εβδομάδα. Καταπάτηση συμφωνιών, συνεχή ψεύδη και έωλες υποσχέσεις. Βαθιά περιφρόνηση της εργασίας και προκλητική αδιαφορία για τις ανάγκες του προσωπικού.

Αυτές οι συνθήκες υπαγορεύουν την καθημερινότητα των 125 εργαζομένων του «Αγγελιοφόρου» και του «Αγγελιοφόρου της Κυριακής» και διαμορφώνουν το περιβάλλον έκδοσης των δύο μεγαλύτερων εφημερίδων της Βόρειας Ελλάδας.

Παρά ταύτα, οι δημοσιογράφοι, οι τεχνικοί Τύπου και οι διοικητικοί υπάλληλοι της εκδοτικής εταιρίας συνεχίζουν να προσφέρουν με τον ίδιο ρυθμό τις υπηρεσίες τους. Υπακούοντας στην απόλυτη ανάγκη να εργαστούν, για να βιοποριστούν, εξακολουθούν να εκτελούν απρόσκοπτα τα καθήκοντά τους, χωρίς ωστόσο να μπορούν να εξασφαλίσουν τα απολύτως αναγκαία, για να θρέψουν τις οικογένειες τους. Εκατόν είκοσι ημέρες χωρίς ένα ευρώ στραγγαλίζουν την αξιοπρέπεια και στοιχειώνουν τις ημερήσιες υποχρεώσεις όχι μόνο των 125 μισθωτών του «Αγγελιοφόρου», αλλά και όλων εκείνων των ατόμων που εξαρτώνται οικονομικά απ΄ αυτούς.

Αυτάρεσκη επίδειξη

Την ίδια ώρα, ο εκδότης και βιομήχανος Αλέξανδρος Κ. Μπακατσέλος ευφραίνεται με προκλητικό τρόπο από τα θεάματα του Βασιλικού Θεάτρου, στη Θεσσαλονίκη, και επιδεικνύει αυτάρεσκα την εφημερίδα των απλήρωτων εργαζομένων του στους πολιτικούς φίλους του στη Χαλκιδική και στους επιχειρηματικούς συνεργάτες του στην Αθήνα.

Η νέα πίστωση χρόνου που εκβίασε και έλαβε ο φιλόμουσος εκδότης, μέσω του μαθητευόμενου γενικού διευθυντή του, Παντελή Χαλβατζάκη, για να καταβάλει τις δεδουλευμένες αποδοχές και να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις του, αποτέλεσε άλλη μία πράξη υπεκφυγής στην κακόφωνη… όπερα υποκρισίας των τελευταίων δύο ετών. Όπως σχολιάζει με ευγενές ύφος η ΕΣΗΕΜ-Θ σε ανακοίνωσή της, αυτή η πίστωση χρόνου «αποδείχτηκε πως δεν ήταν παρά μία ακόμη αναξιοποίητη ευκαιρία να αποκαταστήσει στοιχειωδώς (σ.σ. η εργοδοσία) την επανειλημμένα τρωθείσα αξιοπιστία της».

Ακόμη λίγα ψίχουλα

Η συνέχεια στο http://agelioforum.wordpress.com
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInShare on StumbleUpon

Η ενημέρωση ως επιχειρηματικό μοντέλο στις ΗΠΑ

Corporate media: ο θριαμβευτής των «ενδιάμεσων εκλογών»

του Ριντ Ρίντσαρντσον

μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης για τα Ενθέματα της “Αυγής” 

Μια μικρή ομάδα είναι ο πραγματικός θριαμβευτής των εκλογών: τα εταιρικά μέσα (corporate media). Χάρη στην όλο και μεγαλύτερη απορρύθμιση των κανόνων χρηματοδότησης της προεκλογικής εκστρατείας των υποψηφίων, οι μεγάλες εταιρείες των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, σ’ αυτές τις ενδιάμεσες εκλογές απόλαυσαν για άλλη μια φορά έναν πακτωλό χρημάτων πολιτικής διαφήμισης και περισσότερο από όλους, οι προνομιούχοι ιδιοκτήτες των τοπικών τηλεοπτικών σταθμών της χώρας. Αλλά αν μιλάμε για την μακροπρόθεσμη ευρωστία τόσο της δημοσιογραφίας όσο και της δημοκρατίας μας, αυτά τα σημαντικά κέρδη δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια κούφια νίκη.

Για τι ποσά μιλάμε όμως; Τα οριστικά νούμερα δεν είναι ακόμη γνωστά, όμως τα στοιχεία που έχουμε ως τα μέσα Οκτωβρίου μιλούν για 1,3 δισεκατομμύριο δολάρια για πολιτική διαφήμιση σ’ αυτές οι εκλογές, σύμφωνα με ανάλυση του Γραφείου Τηλεοπτικής Διαφήμισης (TVB). Και σ’ αυτό το ποσό δεν περιλαμβάνονται οι τελευταίες ξέφρενες εβδομάδες, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι το ποσό μπορεί να φτάσει ή και να ξεπεράσει τα 2,1 δισεκατομμύρια δολάρια που ξοδεύτηκαν το 2010.

Αλλά ακόμη και αν τα συνολικά ποσά κυμανθούν σε ελαφρώς χαμηλότερο επίπεδο από ότι τις προηγούμενες ενδιάμεσες εκλογές, οι τοπικοί τηλεοπτικοί σταθμοί μπορεί να αποκομίσουν ακόμα περισσότερα χρήματα. Αυτό συμβαίνει γιατί, σύμφωνα με μια ανάλυση του Pew Research Center, σ’ αυτόν τον γύρο εκλογών, συγκέντρωσαν ένα ακόμη μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς των τηλεοπτικών διαφημιστικών δαπανών. Μετά τα τέσσερα στα πέντε δολάρια από τις δαπάνες πολιτικής διαφήμισης που εισέπραξε το 2012, η τοπική τηλεόραση το 2014 έχει καταστεί σχεδόν μονοπωλιακή, προσελκύοντας ένα εκπληκτικό 95% των χρημάτων της τηλεοπτικής πολιτικής διαφήμισης.

Ο λόγος; Σε έναν όλο και πιο πολωμένο τοπίο στα μέσα ενημέρωσης, η τοπική τηλεόραση δείχνει να είναι η τελευταία πλατφόρμα ειδήσεων που προσελκύει τηλεθεατές απ’ όλο το ιδεολογικό φάσμα. Για εκστρατείες που φιλοδοξούν να προσελκύσουν όσο το δυνατόν ευρύτερο κοινό ψηφοφόρων, η τοπική τηλεόραση έχει γίνει το καλύτερο μέσο τους.

Οι εταιρείες μέσων ενημέρωσης ξόδεψαν 8.8 δις δολάρια το 2013 για να αγοράσουν 290 θυγατρικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, εξαγορές τριπλάσιες από το 2012. Επιπλέον, η συντριπτική πλειοψηφία αυτής της δραστηριότητας αφορά μόνο μερικούς μεγάλους ιδιοκτήτες τοπικών μέσων ενημέρωσης, όπως οι εταιρείες Sinclair, Nexstar, Media General, και Tribune. Ως αποτέλεσμα αυτού του συγκεντρωτισμού, οι πέντε κορυφαίες εταιρείες μέσων μαζικής ενημέρωσης κατέχουν τώρα έναν στους τρεις τηλεοπτικούς σταθμούς σε όλη τη χώρα. Μόλις πριν από 10 χρόνια, το ποσοστό ήταν περίπου ένας στους επτά. Επιπλέον, χάρη στους χαλαρούς κανόνες για το ιδιοκτησιακό καθεστώς της FCC (Σ.τ.Μ. το αμερικάνικο ΕΣΡ), σε πολλές κοινότητες μεγάλα συγκροτήματα έχουν καταβροχθίσει πολλά κανάλια, περιορίζοντας σημαντικά την πολυφωνία. Τώρα, στο ήμισυ της αγοράς των μέσων ενημέρωσης της χώρας, υπάρχουν συμφωνίες κοινής παροχής υπηρεσιών μεταξύ τοπικών τηλεοπτικών σταθμών της ίδιας πόλης ή περιφέρειας, ποσοστό σχεδόν διπλάσιο από το 2011.

Δεδομένου ότι αυτές οι εταιρείες ΜΜΕ επεκτείνουν τις δραστηριότητες τους στην αναζήτηση επικερδούς πολιτικής διαφήμισης, η ποιότητα των ειδήσεων και η πολυφωνία συχνά υποφέρουν. Όταν οι φορείς λήψης αποφάσεων για όλο και περισσότερους τοπικούς τηλεοπτικούς σταθμούς διαμένουν σε άλλο μέρος της χώρας, είναι επόμενο να δίνουν όλο και λιγότερη έμφαση σε περίπλοκα τοπικά ζητήματα. Είναι απλά πιο κερδοφόρο να γεμίσουν το δελτίο με ειδήσεις από έναν συνεργάτη σταθμό ή τον μητρικό σταθμό. Αυτός είναι ο λόγος που δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι πέρυσι ένας στους τέσσερις τηλεοπτικούς σταθμούς της χώρας δεν παρήγαγε πρωτότυπο ειδησεογραφικό περιεχόμενο.

Το να ανακυκλώνεις πολιτικές ειδήσεις είναι άσχημο πράγμα. Αλλά το χειρότερο είναι ότι οι τοπικοί τηλεοπτικοί σταθμοί μόλις και μετά βίας καλύπτουν πλέον την πολιτική. Σύμφωνα με μελέτη του Pew Research Center αφιερωμένη στην τοπική τηλεόραση, κατά το 2012 μόνο το 3% κατά μέσο όρο των καθημερινών ειδήσεων αφορούσαν την πολιτική και την κυβέρνηση. Αυτό σημαίνει λιγότερο από 40 δευτερόλεπτα σε ένα τυπικό μισάωρο δελτίο ειδήσεων. Έτσι, εάν το ήμισυ της χώρας μαθαίνει τις πολιτικές εξελίξεις από την τοπική τηλεόραση, στην πραγματικότητα δεν μαθαίνει και πολλά πράγματα.

Σύμφωνα με άρθρο των Los Angeles Times, η WHO-HD, θυγατρική της Tribune στο Ντε Μόιν, επέλεξε φέτος να προσθέσει μια επιπλέον ώρα τοπικών ειδήσεων στη ζώνη 4-5 μ.μ., ώστε να προκύψουν περισσότερες ευκαιρίες διαφήμισης της καυτής κούρσας για την Γερουσία. Όπως το έθεσε ο υπεύθυνος του σταθμού Dale R. Woods: «Αλλάξαμε λίγο το επιχειρηματικό μας μοντέλο ώστε να ικανοποιήσουμε τις πολιτικές απαιτήσεις».

Προσέξτε τη γλώσσα: «επιχειρηματικό μοντέλο», όχι «προγραμματισμός ενημέρωσης». Όταν τα στελέχη των τοπικών τηλεοπτικών σταθμών βλέπουν τα δελτία ειδήσεων περισσότερο ως αφορμή για διαφήμιση και λιγότερο ως ευκαιρία για να ενημερώνουν τους τηλεθεατές ή να ελέγξουν την εξουσία, τότε δεν ενδιαφέρονται να προσφέρουν ενημέρωση στο κοινό αλλά πρωτίστως να του την πουλήσουν. Επιπλέον, όταν ο τοπικός τηλεοπτικός σταθμός είναι απλώς μια γραμμή στον ισολογισμό ενός τεράστιου εθνικού εταιρικού δικτύου, η πίεση να βάλει τα έσοδα πάνω από το δημοσιογραφικό καθήκον γίνεται ισχυρότερη.

Επίσης μην παραβλέψουμε ότι όλες αυτές οι μεγάλες εταιρείες ΜΜΕ έχουν και άλλες ατζέντες εκτός από το να κερδίσουν χρήματα -συχνά πολιτικές. Σκεφτείτε το Sinclair Broadcasting Group, τον μεγαλύτερο ανεξάρτητο τηλεοπτικό σταθμό της χώρας, ο οποίος κατέχει πλέον έναν στους εννέα σταθμούς της αμερικανικής τηλεόρασης και πάνω από 50 σταθμούς σε πολιτείες με αβέβαιο αποτέλεσμα. Η Sinclair, η οποία πέτυχε την πρωτιά της μετά από μια εκστρατεία επιθετικών εξαγορών, είναι γνωστή για τις ξεκάθαρα δεξιές απόψεις της και για την απαίτηση της από όλους τους σταθμούς της να μεταδώσουν ένα ημίωρο ντοκιμαντέρ λάσπης εναντίον του γερουσιαστή Τζον Κέρι κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών της προεκλογικής εκστρατείας του 2004. Αλλά αυτό δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό. Στην πορεία προς τις εκλογές του 2010 αλλά και του 2012, η Sinclair αντικατέστησε την κανονική ροή των ειδήσεων με “ντοκιμαντέρ” που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά προπαγανδιστική εκστρατεία υπέρ των Ρεπουμπλικάνων. Μια ματιά στην ιστορία των χρηματικών συνεισφορών του ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού, οι οποίες πηγαίνουν συντριπτικά στους Ρεπουμπλικάνους, κάνουν σαφές ποιου κόμματος οι υποψήφιοι θέλει η Sinclair να κερδίσουν την ημέρα των εκλογών.

Σ’ αυτό το πράγμα όμως έχουν μετεξελιχθεί οι εκλογικές διαδικασίες. Για να εκλεγούν οι ηγέτες του έθνους μας, το πλούσιο 1% και εταιρείες-μεγαθήρια έχουν λάβει λευκή επιταγή να χρηματοδοτήσουν κρυφά οργανώσεις που ξοδεύουν αστρονομικά ποσά για διαφήμιση σε τηλεοπτικούς σταθμούς που ανήκουν σε άλλες εταιρείες-μεγαθήρια και πλούσιους του 1%. Με λίγα λόγια, το σύστημα πολιτικής χρηματοδότησης έχει μετατραπεί σε ένα σύστημα αναδιανομής του εισοδήματος για τους υπερβολικά πλούσιους και μια επικερδής ευκαιρία για τις μεγάλες εταιρείες μέσων μαζικής ενημέρωσης. Γι’ αυτό το λόγο, το βράδυ των εκλογών, θα υπάρξουν χωρίς αμφιβολία άφθονες προπόσεις με σαμπάνια στα διοικητικά συμβούλια των ΜΜΕ, καθώς και ανυπομονησία για το 2016. Αλλά όλοι οι υπόλοιποι, θα μείνουμε για άλλη μια φορά με την πικρή γεύση μιας δημοκρατίας που σταδιακά αποσυνδέεται όλο και περισσότερο από τις ανάγκες του μέσου Αμερικανού.



Το άρθρο που μεταφράζεται εδώ με περικοπές, δημοσιεύθηκε στο «The Nation», στις 3.11.2014

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInShare on StumbleUpon

Στη Λέσβο πάντως νίκησαν

Επιτέλους δικαίωση…γράφει ο φίλος Θράσος Αβραάμ στη σελίδα του στο fb. Ο πρών εκδότης τους, των “Αιολικών Νέων” που τους άφησε απλήρωτους και από επάνω τους κατασυκοφάντησε, καταδικάστηκε σε 18 μήνες φυλάκιση από το Τριμελές Εφετείο Βορείου Αιγαίου. Εννοείται ότι ο πρώην εκδότης είναι και νυν εκδότης της εφημερίδας Γιώργος Κονδυλούδης, ο οποίος για να εκφοβίσει τους απολυμένους να σταματήσουν τις ενέργειες διεκδίκησης των δεδουλευμένων τους, συκοφάντησε με πρωτοσέλιδα τους πρώην που ζητούσαν το δίκιο τους. Να περιμένουμε την απόφαση του Εφετείου σε πρωτοσέλιδο;

Γιατί το δικαστήριο του επιβάλλει να δημοσιεύσει όλη την δικαστική απόφαση στην εφημερίδα του προς αποκατάσταση των εργαζομένων και επιδίκασε και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.
Η υπόθεση αφορούσε 4 δημοσιεύματα που έκανε ο εκδότης το 2011 εναντίον των πρώην απολυμένων των Αιολικών Νέων και μελών του Σωματείου Εργαζομένων Μ.Μ.Ε. Λέσβου (ΣΕΜΜΕΛ) με τα οποία μας κατηγορούσε για δήθεν πλαστογραφίες, κλοπή των αρχείων, εκβιασμούς και άλλες παράνομες πράξεις.
Ένας από τους σκοπούς των πρώην εκδότη των Αιολικών Νέων ήταν να πιεστούν μ αυτά τα δημοσιεύματα οι απολυμένοι υπάλληλοι του και να σταματήσουν την διεκδίκηση των νομίμων αποζημιώσεων τους.
Αποζημιώσεις που μέχρι και σήμερα δεν τις έχει καταβάλει.
Η δικαστική αυτή απόφαση του Εφετείου είναι μια σημαντική νίκη γι αυτούς που δεν έσκυψαν και όσους συνεχίζουν να μην σκύβουν το κεφάλι.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInShare on StumbleUpon

ThePressProject:Ανοιχτή επιστολή στους ιδιοκτήτες διαδικτυακών ΜΜΕ


Από την Τετάρτη 5 Νοεμβρίου η Διενθής Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) ξεκίνησε τη δημοσίευση 28.000 απόρρητων εγγράφων που αποδεικνύουν το «νόμιμο» κύκλωμα φοροαποφυγής των μεγαλύτερων πολυεθνικών του κόσμου, αξίας πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ. Η υπόθεση που απασχόλησε τα πρωτοσέλιδα των μεγαλύτερων σε κυκλοφορία εφημερίδων παγκοσμίως βρήκε δυστυχώς μικρή ανταπόκριση στα εγχώρια ΜΜΕ.

Το σκάνδαλο Luxembourg Leaks είναι όμως απλά η αφορμή, αφού η δημοσίευση του ανέδειξε με μοναδικό τρόπο ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα των ελληνικών ΜΜΕ.

Τα ρεπορτάζ του ThePressProject, που ασχολήθηκε επισταμένως με την αποκάλυψη αντιγράφτηκαν με ένα απλό copy-paste στις ιστοσελίδες όσων δεν έχουν πρόβλημα να πουν ονόματα των εμπλεκόμενων.

Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις που αναγράφεται ο συγγραφέας ή υπάρχει ενεργό link στο τέλος των άρθρων, αυτή η κίνηση έχει όνομα: λέγεται ΚΛΟΠΗ, εφόσον δεν γίνεται με την έγκριση του μέσου. Και επιτρέψτε μου να εξηγήσω γιατί.

1. Η αντιγραφή του έργου ενός δημοσιογράφου/αναλυτή/ρεπόρτερ που εργάζεται σε άλλο μέσο είναι κλοπή του μισθού του.

2. Υπάρχουν ΜΜΕ που δεν έχουν άλλα έσοδα από αυτά των διαφημίσεων που μετριούνται με εμφανίσεις και κλικ. Όταν ένας αναγνώστης δεν χρειάζεται να επισκεφτεί την πηγή, αυτόματα της στερείτε πιθανά έσοδα.

3. Η δικαιολογία ότι ίσα-ίσα γίνεται και διαφήμιση του μέσου μπορεί να χρησιμοποιείται μόνο ανεκδοτολογικά. Κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει μόνο με συνεννόηση και εφόσον το επιθυμούν και τα δύο ΜΜΕ.

Τον τελευταίο καιρό διαβάζουμε για την σύμπραξη κάποιων εκδοτών ηλεκτρονικού Τύπου. Πρόκειται για σύμπραξη που στοχεύει αποκλειστικά στην αποστράγγιση της διαφημιστικής αγοράς από λίγους και γνωστούς. Η ένωση αυτή δεν θέτει κανένα κώδικα δεοντολογίας, δημοσιογραφικής πρακτικής και ποιότητας της ενημέρωσης.

Σε μια περίοδο που η αντιγραφή γίνεται όλο και πιο έντονη και η ποιότητα του παραγόμενου περιεχομένου όλο και πιο κακή έχει έρθει η ώρα να συναντηθούν αυτοί που δεν ενδιαφέρονται μόνο για τις οικονομικές πτυχές του λεγόμενου και λειτουργήματος της δημοσιογραφίας. Να συναντηθούν για την δημιουργία μιας πλατφόρμας συνεννόησης των νέων μέσων που θα εξασφαλίζει τα αυτονόητα και θα διεκδικεί την ουτοπία.

Σας καλώ να συναντηθούμε, το συντομότερο δυνατό, πριν να είναι πολύ αργά.

Κώστας Εφήμερος

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInShare on StumbleUpon

Τα ζόμπι της ελληνικής «δημοσιογραφίας»

Τι μάθαμε από τα LUXLEAKS (Μέρος 1ο): Τα ζόμπι της ελληνικής «δημοσιογραφίας»
Οι αποκαλύψεις της Διεθνούς Σύμπραξης Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) για τις απόρρητες φορολογικές συμφωνίες του Λουξεμβούργου συντάραξε τον παγκόσμιο Τύπο, αλλά οχι και τον ελληνικό. Στο Google υπάρχουν ήδη 1,7 εκατομμύρια αποτελέσματα για τη λέξη «Luxleaks», που πριν την Τετάρτη 5 Νοεμβρίου δεν σήμαινε τίποτα απολύτως.
Εντελώς αντίθετη είναι η εικόνα στην Ελλάδα. Οι εφημερίδες και τα διαδικτυακά τους portal από την Πέμπτη μέχρι σήμερα έχουν κάνει ελάχιστες αναφορές για ένα σκάνδαλο φοροαποφυγής πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ, ενώ ακόμα και στις περιπτώσεις που υπάρχει ρεπορτάζ για το Luxemburg Leaks δεν κατονομάζονται οι εμπλεκόμενες εταιρίες. Τα ελληνικά ΜΜΕ δηλαδή δεν τολμούν να πουν τις λέξεις Coca Cola, Eurobank, Λάτσης, Wind, Δασκαλόπουλος, Mall Ακαδημίας Πλάτωνος κ.λπ.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πώς νιώθουν οι διευθυντές των εφημερίδων για την πλήρη αδυναμία κάλυψης του μεγαλύτερου παγκόσμιου σκανδάλου των τελευταίων ετών που αγγίζει την ελληνική οικονομία. Μπορούμε όμως να φανταστούμε τι σκέφτονται οι αναγνώστες τους, που τους εγκαταλείπουν σταθερά, παρά τα ζεστά μετρητά, τα κουπόνια για τα σούπερ μάρκετ και τα δεκάδες δωρεάν CD που μοιράζουν.

Του Κώστα Εφήμερου

Η εφημερίδα που έκανε την αποκάλυψη… χωρίς ονόματα
Η Διεθνής Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων ακολουθεί το μοντέλο των αποκλειστικών συνεργατών για τις αποκαλύψεις του. Δηλαδή επιλέγει από κάθε χώρα τους δημοσιογράφους και τα media με τα οποία θα συνεργαστεί προκειμένου να γίνει η έρευνα και η δημοσίευσή της. Στην Ελλάδα παρά την άριστη επιλογή του δημοσιογράφου Χάρη Καρανίκα (μέλος του ICIJ) έκανε κάκιστη επιλογή στην επιλογή του μέσου. Η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, που είχε το αποκλειστικό,σαμποτάρισε τη σημασία της είδησης επιλέγοντας «άνοστους» τίτλους και τοποθετώντας το εικαστικά στο πιο αδιάφορο σημείο των πρωτοσέλιδων.

Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιος διεθνής ερευνητικός οργανισμός κάνει το ίδιο λάθος. Στην περίπτωση των Wikileaks την δημοσίευση των διπλωματικών τηλεγραφημάτων της Αμερικάνικης Πρεσβείας στην Αθήνα είχαν αναλάβει οι Φάκελοι του Αλέξη Παπαχελά. Η ερευνητική ομάδα των φακέλων όμως απέφυγε να δημοσιεύσει το τηλεγράφημα που αφορούσε την ίδια της την εκπομπή και για την οποία οι συνεργάτες της φέρονταν να έκαναν το μοντάζ συμβουλευόμενοι τους υπαλλήλους της Αμερικάνικης Πρεσβείας. Πάντως το Wikileaks στην τελευταία διαρροή (Syria Files) επέλεξε και το ThePressProject ως επίσημό του συνεργάτη μαζί με ΤΑ ΝΕΑ.

Ολόκληρο το κομμάτι στο pressproject.gr
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInShare on StumbleUpon