Πολιτικο-οικονομικός γρίφος τα δάνεια των ΜΜΕ

Τι θα γίνει με τα δάνεια των ΜΜΕ;
Γράφει ο Marketing Week Editor

Ο χώρος των ΜΜΕ βρίσκεται σήμερα, σε ό,τι αφορά τα μεγαλύτερα από αυτά, σε πλήρη εξάρτηση από το τραπεζικό σύστημα. Τα δάνεια των τριών μεγαλύτερων εισηγμένων επιχειρήσεων ΜΜΕ το πρώτο εξάμηνο του 2014 ήταν πάνω από 370 εκατ. ευρώ, ενώ ο τζίρος τους το ίδιο διάστημα πέρασε οριακά τα 105 εκατ. ευρώ και οι ζημιές τους το ίδιο διάστημα έφτασαν τα 20 εκατ. ευρώ.
Με τα δεδομένα αυτά, είναι προφανές ότι τα δάνεια αυτά δεν μπορούν ποτέ να πληρωθούν και σε σημαντικό βαθμό θα μετατραπούν σε ζημίες των τραπεζών, δηλαδή ζημίες των ίδιων των φορολογουμένων, μια που οι τράπεζες παραμένουν ως επί το πλείστον κρατικές σε ό,τι αφορά την μετοχική τους σύνθεση. Το ερώτημα το οποίο προκύπτει είναι βέβαια τι θα απογίνει με τις ίδιες τις ζημιογόνες επιχειρήσεις. Τόσο τις συγκεκριμένες, όσο και με άλλες επιχειρήσεις ΜΜΕ που βρίσκονται στην ίδια θέση.

Το ερώτημα αυτό είναι κρίσιμο όχι μόνο για τον χώρο των ΜΜΕ, αλλά και για τις πολιτικές εξελίξεις, αφού τα συγκεκριμένα ΜΜΕ διατηρούν μεγάλο μερίδιο της παραδοσιακής αγοράς ΜΜΕ (όχι όμως και της ταχύτατα αναπτυσσόμενης διαδικτυακής), το οποίο οι υγιέστερες οικονομικά επιχειρήσεις του χώρου καθώς και πιθανοί νέοι επενδυτές, εύλογα θα επιχειρήσουν να αποσπάσουν. Το πρόβλημα περιπλέκεται από το γεγονός ότι και οι ίδιες οι τράπεζες δεν έχουν σήμερα επιτύχει να μετατραπούν σε ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Η πλειοψηφία των μετοχών τους συνεχίζει να ελέγχεται από το ΤΧΣ και το γεγονός ότι οι διοικήσεις τους παραμένουν «ιδιωτικές» αποτελεί σε μεγάλο βαθμό επιλογή της παρούσας κυβέρνησης και της τρόικας.
Αν η κυβέρνηση αλλάξει – κάτι που σε περίπτωση που γίνουν πρόωρα εκλογές με αφορμή την προεδρική εκλογή έχει ισχυρή πιθανότητα να συμβεί με βάση τις τρέχουσες δημοσκοπήσεις-, τότε κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει με τη διοίκηση των τραπεζών και κατά συνέπεια με τις διοικήσεις των εταιρειών με ζημίες και υψηλό επίπεδο δανεισμού ΜΜΕ. Πρόκειται για ένα πολιτικο-οικονομικό γρίφο στον οποίο δεν εμπλέκεται μόνο η ελληνική πλευρά, αλλά και η ευρωπαϊκή, αφού φαίνεται ότι υπάρχουν εκείθεν πιέσεις για επίλυση του θέματος πριν το τέλος του έτους και την επίσημη λήξη του ευρωπαϊκού προγράμματος.

Το συγκεκριμένο κουβάρι δεν είναι εύκολο να επιλυθεί και γιατί τα ίδια κεφάλαια των ζημιογόνων επιχειρήσεων ΜΜΕ είναι πλέον πολύ περιορισμένα και αν οι σημερινοί μέτοχοι επιθυμούσαν να διατηρήσουν τη διοίκηση με μη χαριστικούς όρους θα έπρεπε να βρουν πολύ σημαντικά κεφάλαια, από ίδιους ή άλλους πόρους, σε εγχειρήματα που αντικειμενικά με τις σημερινές συνθήκες δεν παρουσιάζουν για κανονικούς επενδυτές κανένα οικονομικό ενδιαφέρον. Επίσης το θέμα περιπλέκεται έτι περαιτέρω γιατί τα οικονομικά συμφέροντα κάποιων από τους εμπλεκόμενους σε σχέση με τις άλλες δραστηριότητες του ελληνικού κράτους είναι πολύ σημαντικά, αλλά και γιατί η επιρροή των συγκεκριμένων ΜΜΕ σε ό,τι αφορά την παρούσα κυβέρνηση (την οποία έχουν στηρίξει), είναι ιδιαίτερα σημαντική.

Ορθολογικές λύσεις ασφαλώς υπάρχουν. Παράδειγμα, θα μπορούσε να προχωρήσει η μετοχοποίηση των σχετικών δανείων και η πώληση των μετοχών σε ανοικτούς δημόσιους διαγωνισμούς από την πλευρά των τραπεζών. Διαγωνισμούς που θα διέπονται όμως από ειδική νομοθεσία που (α) θα επιτρέπει το δικαστικό έλεγχο της σχετικής διαδικασίας με την υπαγωγή της σε ευρωπαϊκές οδηγίες που διέπουν παρόμοιες διαγωνιστικές διαδικασίες, για να αποφευχθούν χαριστικοί διαγωνισμοί, και (β) θα προβλέπει αυστηρές διαδικασίες πόθεν έσχες σε όσους συμμετέχουν σε αυτούς. Το τι θα συμβεί όμως στην πράξη μπορεί κανείς να στοιχηματίσει
ότι θα είναι πιο περίπλοκο και πολύ λιγότερο διαφανές.
Ο χώρος των ΜΜΕ βρίσκεται σήμερα, σε ό,τι αφορά τα μεγαλύτερα από αυτά, σε πλήρη εξάρτηση από το τραπεζικό σύστημα. Τα δάνεια των τριών μεγαλύτερων εισηγμένων επιχειρήσεων ΜΜΕ το πρώτο εξάμηνο του 2014 ήταν πάνω από 370 εκατ. ευρώ, ενώ ο τζίρος τους το ίδιο διάστημα πέρασε οριακά τα 105 εκατ. ευρώ και οι ζημιές τους το ίδιο διάστημα έφτασαν τα 20 εκατ. ευρώ.

Με τα δεδομένα αυτά, είναι προφανές ότι τα δάνεια αυτά δεν μπορούν ποτέ να πληρωθούν και σε σημαντικό βαθμό θα μετατραπούν σε ζημίες των τραπεζών, δηλαδή ζημίες των ίδιων των φορολογουμένων, μια που οι τράπεζες παραμένουν ως επί το πλείστον κρατικές σε ό,τι αφορά την μετοχική τους σύνθεση. Το ερώτημα το οποίο προκύπτει είναι βέβαια τι θα απογίνει με τις ίδιες τις ζημιογόνες επιχειρήσεις. Τόσο τις συγκεκριμένες, όσο και με άλλες επιχειρήσεις ΜΜΕ που βρίσκονται στην ίδια θέση.

Το ερώτημα αυτό είναι κρίσιμο όχι μόνο για τον χώρο των ΜΜΕ, αλλά και για τις πολιτικές εξελίξεις, αφού τα συγκεκριμένα ΜΜΕ διατηρούν μεγάλο μερίδιο της παραδοσιακής αγοράς ΜΜΕ (όχι όμως και της ταχύτατα αναπτυσσόμενης διαδικτυακής), το οποίο οι υγιέστερες οικονομικά επιχειρήσεις του χώρου καθώς και πιθανοί νέοι επενδυτές, εύλογα θα επιχειρήσουν να αποσπάσουν. Το πρόβλημα περιπλέκεται από το γεγονός ότι και οι ίδιες οι τράπεζες δεν έχουν σήμερα επιτύχει να μετατραπούν σε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Η πλειοψηφία των μετοχών τους συνεχίζει να ελέγχεται από το ΤΧΣ και το γεγονός ότι οι διοικήσεις τους παραμένουν «ιδιωτικές» αποτελεί σε μεγάλο βαθμό επιλογή της παρούσας κυβέρνησης και της τρόικας. Αν η κυβέρνηση αλλάξει – κάτι που σε περίπτωση που γίνουν πρόωρα εκλογές με αφορμή την προεδρική εκλογή έχει ισχυρή πιθανότητα να συμβεί με βάση τις τρέχουσες δημοσκοπήσεις-, τότε κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει με τη διοίκηση των τραπεζών και κατά συνέπεια με τις διοικήσεις των εταιρειών με ζημίες και υψηλό επίπεδο δανεισμού ΜΜΕ. Πρόκειται για ένα πολιτικο-οικονομικό γρίφο στον οποίο δεν εμπλέκεται μόνο η ελληνική πλευρά, αλλά και η ευρωπαϊκή, αφού φαίνεται ότι υπάρχουν εκείθεν πιέσεις για επίλυση του θέματος πριν το τέλος του έτους και την επίσημη λήξη του ευρωπαϊκού προγράμματος.

Το συγκεκριμένο κουβάρι δεν είναι εύκολο να επιλυθεί και γιατί τα ίδια κεφάλαια των ζημιογόνων επιχειρήσεων ΜΜΕ είναι πλέον πολύ περιορισμένα και αν οι σημερινοί μέτοχοι επιθυμούσαν να διατηρήσουν τη διοίκηση με μη χαριστικούς όρους θα έπρεπε να βρουν πολύ σημαντικά κεφάλαια, από ίδιους ή άλλους πόρους, σε εγχειρήματα που αντικειμενικά με τις σημερινές συνθήκες δεν παρουσιάζουν για κανονικούς επενδυτές κανένα οικονομικό ενδιαφέρον. Επίσης το θέμα περιπλέκεται έτι περαιτέρω γιατί τα οικονομικά συμφέροντα κάποιων από τους εμπλεκόμενους σε σχέση με τις άλλες δραστηριότητες του ελληνικού κράτους είναι πολύ σημαντικά, αλλά και γιατί η επιρροή των συγκεκριμένων ΜΜΕ σε ό,τι αφορά την παρούσα κυβέρνηση (την οποία έχουν στηρίξει), είναι ιδιαίτερα σημαντική.

Ορθολογικές λύσεις ασφαλώς υπάρχουν. Παράδειγμα, θα μπορούσε να προχωρήσει η μετοχοποίηση των σχετικών δανείων και η πώληση των μετοχών σε ανοικτούς δημόσιους διαγωνισμούς από την πλευρά των τραπεζών. Διαγωνισμούς που θα διέπονται όμως από ειδική νομοθεσία που (α) θα επιτρέπει το δικαστικό έλεγχο της σχετικής διαδικασίας με την υπαγωγή της σε ευρωπαϊκές οδηγίες που διέπουν παρόμοιες διαγωνιστικές διαδικασίες, για να αποφευχθούν χαριστικοί διαγωνισμοί, και (β) θα προβλέπει αυστηρές διαδικασίες πόθεν έσχες σε όσους συμμετέχουν σε αυτούς. Το τι θα συμβεί όμως στην πράξη μπορεί κανείς να στοιχηματίσει ότι θα είναι πιο περίπλοκο και πολύ λιγότερο διαφανές.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInShare on StumbleUpon

Ο νέος εκπρόσωπος του Μπακατσέλου “έστησε” τους απλήρωτους εργαζόμενους του “Αγγελιοφόρου”

<<Καψόνια, μπαρούτι και κούφιες υποσχέσεις σε «Αγγελιοφόρο»>>.

Γράφει το: agelioforum.wordpress.com
Σε ψυχολογικές δοκιμασίες στρατιωτικής έμπνευσης αποφάσισε να υποβάλει η εργοδοσία του «Αγγελιοφόρου» τους 120 απλήρωτους εργαζόμενους που απασχολεί.
Έπειτα από σκόπιμες καθυστερήσεις πολλών εβδομάδων, η διοίκηση της Εκδοτικής Βορείου Ελλάδος ΑΕ, της εταιρίας που εκδίδει τον «Αγγελιοφόρο» και σειρά άλλων εντύπων στη Θεσσαλονίκη, εδέησε αργά σήμερα, Τρίτη, το μεσημέρι να λύσει τη γριφώδη σιωπή της και να προσκαλέσει το προσωπικό, για να το ενημερώσει. 
Έτσι, απέστειλε αιφνιδιαστικά e-mail, ζητώντας απ’ όλους να σπεύσουν να εμφανιστούν ‒ σε λιγότερο από 60 λεπτά της ώρας ‒ σε ευρεία συνάντηση, στην οποία θα μιλούσε ο φρεσκοδιορισμένος εκπρόσωπος της διοίκησης, Παντελής Χαλβατζάκης. Το φλέγον ζήτημα, που αποτελεί καθημερινό αντικείμενο συζήτησης και επί του οποίου όλοι προσδοκούσαν να γίνουν λίγο… σοφότεροι, είναι οι επαναλαμβανόμενες καθυστερήσεις της μισθοδοσίας.

Οι εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν σχεδόν στο σύνολό τους στα κεντρικά γραφεία της εταιρίας, στην οδό Δαναΐδων 4, και ανέμεναν από τον κατ΄ επάγγελμα δικηγόρο Παντελή Χαλβατζάκη, ο οποίος εσχάτως εκτελεί και χρέη γενικού διευθυντή της εταιρίας, να δώσει εξηγήσεις και να αναλάβει δεσμεύσεις για την καταβολή των δεδουλευμένων αποδοχών τους.
Ωστόσο, την ώρα που όλοι είχαν συγκεντρωθεί και περίμεναν να… διαφωτιστούν, κατέφθασε νέα, επείγουσα ηλεκτρονική ειδοποίηση, σύμφωνα με την οποία η ενημέρωση αναβάλλεται για 24 ώρες, χωρίς να δοθεί καμία απολύτως εξήγηση. Στις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες των παρισταμένων εκπρόσωποι της διοίκησης έκαναν λόγο για «σφάλμα της γραμματείας» και «παρανόηση εκ μέρους μίας υπαλλήλου».
Η αναβολή της συνάντησης πυροδότησε νέο κύμα οργής κατά της εργοδοσίας, καθώς οι περισσότεροι εργαζόμενοι θεωρούν ότι εμπαίζονται με κούφιες υποσχέσεις και καλούνται να συμμετάσχουν σε καψόνια στρατιωτικού τύπου, την ώρα που στερούνται το μισθό τους και εξωθούνται στην ανέχεια.
Η ατμόσφαιρα στις κεντρικές εγκαταστάσεις του «Αγγελιοφόρου» μυρίζει πλέον… μπαρούτι. Σχεδόν το σύνολο του προσωπικού δεν έχει ακόμη πληρωθεί το μισθό του Ιουλίου, ενώ έχει λαμβάνειν το 60% των αποδοχών ενός μηνός για την εργασία του κατά τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2013 – κι αυτό παρά το γεγονός ότι υπέγραψε ατομικές συμβάσεις με μειώσεις μισθών από 25% έως 30%.
Ο επικεφαλής του εκδοτικού συγκροτήματος, Αλέξανδρος Κ. Μπακατσέλος, αποφεύγει συστηματικά κατά τους τελευταίους μήνες να συναντηθεί με το προσωπικό της εταιρίας του και να το ενημερώσει επαρκώς, επιτρέποντας έτσι να καλλιεργούνται σενάρια για τους χειρισμούς και τις επιδιώξεις του.
Ο γνωστός επιχειρηματίας της Θεσσαλονίκης, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης της Πυραμίς Μεταλλουργία ΑΕ, μία από τις μεγαλύτερες εταιρίες παραγωγής ανοξείδωτων νεροχυτών διεθνώς, έχει οικοδομήσει επί σειρά ετών το επιχειρηματικό και κοινωνικό προφίλ του, προβάλλοντας με κάθε ευκαιρία την ιδιότητα του εκδότη εφημερίδας, ιδίως στα ταξίδια του στο εξωτερικό. Ωστόσο, έχει επί της ουσίας αθετήσει σχεδόν όλες τις υποσχέσεις που έχει δώσει στο εσωτερικό, είτε ο ίδιος είτε μέσω εκπροσώπων του, κατά τα τελευταία δύο χρόνια προς τους εργαζόμενους του εκδοτικού συγκροτήματος που εκπροσωπεί.
Έτσι, παρά τις διαβεβαιώσεις του, οι οποίες συνοψίζονται στη φράση «θα απολύσω όσους δεν χρειάζομαι, αλλά όσους κρατήσω θα τους πληρώνω στην ώρα τους, γιατί αυτό είναι θέμα τιμής για μένα», αρνείται να καταβάλει από τις αρχές του 2012 έως και σήμερα εγκαίρως τη μισθοδοσία σε όσους απασχολεί. Το αποτέλεσμα είναι γύρω στους 120 εργαζομένους να εξωθούνται μαζί με τις οικογένειές τους στα όρια της επιβίωσης, αναλογιζόμενοι ταυτοχρόνως το τι τους επιφυλάσσουν οι απώτερες στοχεύσεις της εργοδοσίας.
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInShare on StumbleUpon

Η αποσύνθεση του Mega

Από τη στήλη ΑποΤΥΠΟματα στο περιοδικό Hot Doc

Χρειάστηκαν πέντε χρόνια τυφλής υποστήριξης στην πολιτική της τρόϊκας για να καταρρεύσει το κυρίαρχο ενημερωτικό κανάλι, το Mega. Ο ενημερωτικός τομέας αφού αποψιλώθηκε σταδιακά από το «ζωντανό» ρεπορτάζ που μετέφερε εικόνες και φωνές της κοινωνίας στην πολιτική εξουσία, αφού μετατράπηκε σε τηλεβόα της τροϊκανής πολιτικής και υποβολέα της εκάστοτε κυβέρνησης (Παπανδρέου-Παπαδήμου-Σαμαρά-Βενιζέλου), αποσυντίθεται. Ειρωνεία ή αστείο, όπως το βλέπει κάποιος, είναι ότι «πέτρα του σκανδάλου» είναι ο γενικός διευθυντής ειδήσεων και ενημέρωσης. 
Ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος. Ο οποίος υπηρέτησε πιστά τον πρώτιστο σκοπό των ιδιοκτητών του καναλιού, προσέφερε όλα τα δημοσιογραφικά εργαλεία για την επικυριαρχία του πολιτικού μηνύματος στην κοινωνία.
Δεν ξέρουμε αν στην περίπτωση του Mega ισχύει η αρχή «σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν». Ίσως απλώς να υπάρχει άλλο πρόσωπο, άλλος «δημοσιογράφος», άλλο στέλεχος με μεγαλύτερα εχέγγυα υποταγής. Ο Φώτης Μπόμπολας, πλειοψηφών μέτοχος του Mega με ποσοστό 32,73% πάτησε πόδι για τον διευθυντή ειδήσεων. Θέλει, λέει, να αλλάξει ο διευθυντής ειδήσεων και στη θέση του να αναλάβει άλλο στέλεχος, προφανώς από το εκδοτικό συγκρότημά του. Βοούν οι διάδρομοι στη Μεταμόρφωση για το πρόσωπο που έχει τις ευλογίες Μπόμπολα ή που θα ήθελε να τις έχει…

Για αυτό το σκοπό ο Φώτης Μπόμπολας ήρθε σε σύγκρουση με τον πατέρα του, τον Γιώργο Μπόμπολα ο οποίος για να δείξει έμπρακτα την υποστήριξη του στον διευθυντή του Mega, μπήκε στο κοντρόλ ειδήσεων του καναλιού! Σε άλλη περίπτωση θα γελούσαμε με τις κατινιές των μεγαλοεκδοτών της χώρας. Σε αυτή την περίπτωση, του καναλιού που δίνει πολιτική γραμμή ακόμη και στα κυβερνητικά στελέχη, είναι φανερό πως κάτι πολύ σοβαρότερο τρέχει.

Οι απαιτήσεις του Φώτη Μπόμπολα φωτίζουν τουλάχιστον μια πλευρά της πρόσφατης κρίσης στο Mega. Έθεσε ζήτημα αλλαγής διοικητικού συμβουλίου της «Τηλέτυπος» με σύγκλιση έκτακτης γενικής συνέλευσης της εταιρείας. Ανήκουστα πράγματα, όταν το κανάλι διοικείται από το 1999 και εντεύθεν μόνο με ομόφωνες αποφάσεις όλων των μετόχων που εκπροσωπούνται στο ΔΣ. Δηλαδή των Σταύρου Ψυχάρη, Γιώργου και τώρα Φώτη Μπόμπολα, Βαρδή και τώρα Γιώργου Βαρδινογιάννη. Η πληροφορία ότι ο Φώτης Μπόμπολας έχει ζήτημα ή προτίθεται να θέσει θέμα με την εκπροσώπηση της πλευράς Βαρδινογιάννη, προκαλεί επιπλέον ερωτηματικά. Ο όμιλος Βαρδινογιάννη μετέχει στο Mega μέσω εξωχώριων εταιρειών και με μικρότερο ποσοστό από ότι οι «σύμμαχοι» Μπόμπολας-Ψυχάρης. Όμως στο εκδοτικό παιχνίδι ο Βαρδινογιάννης φέρεται να τα έχει βρει με τον μπαμπά Μπόμπολα. Γρίφος για δυνατούς λύτες…

Αν προστεθεί σε αυτό το σκηνικό και η παρατεταμένη αναμονή για την τύχη του ΔΟΛ, αν δηλαδή τελικά θα οδηγηθεί σε συγχώνευση με το συγκρότημα Μπόμπολα ή θα εξαγοραστεί από αυτό, ο γρίφος γίνεται δυσκολότερος.

Το βέβαιο είναι ότι η δύναμη του Mega, της ενημέρωσης του Mega είναι πλέον ανύπαρκτη. Το δελτίο ειδήσεων έχει προ πολλού καταρρεύσει σε αξιοκρατία και εγκυρότητα. Το αν θα χάσει και τα ηνία της διαχείρισης στον έλεγχο της κοινωνίας, μένει να το δούμε.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInShare on StumbleUpon

Πέντε ερωτήματα με αφορμή την κρίση στο “Κόκκινο”

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Η αντιπαράθεση η οποία έχει εκδηλωθεί στον ραδιοσταθμό “Στο Κόκκινο”, με αφορμή τις καθυστερήσεις πληρωμών και την απειλή απεργίας από τους τεχνικούς, καθώς και το on air ξέσπασμα του διευθυντή του για τη “λάσπη” και τις επιθέσεις που δέχεται, δίνει την ευκαιρία να τεθούν μερικά ουσιαστικά ερωτήματα. Ερωτήματα που αφορούν συνολικά τη στάση, την τακτική, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις, αλλά και την ηθική της Αριστεράς και των στελεχών της, ειδικά στον χώρο των ΜΜΕ.
  1. Ο συγκεκριμένος ραδιοσταθμός, προς τιμή του, δεν δίνει “μαύρα”, δεν προτιμά τα “μπλοκάκια” και συνάπτει κανονικές συμβάσεις εργασίας με τους δημοσιογράφους, τεχνικούς και διοικητικούς που απασχολεί. Σε αυτές, εξ όσων γνωρίζουμε, δεν περιλαμβάνεται όρος ή πρόβλεψη περί εθελοντικής εργασίας (αν και πολλοί εργαζόμενοι συχνά παραβιάζουν τα ωράριά τους, με αυταπάρνηση, προς χάρη της ενημέρωσης και επειδή το επιβάλλουν οι εξελίξεις). Οφείλει ή όχι, λοιπόν, ένα αριστερό ραδιόφωνο – και μάλιστα πρώτο αυτό – να τηρεί τις συμβατικές του υποχρεώσεις απέναντι στους μισθωτούς;
  2. Υπάρχει κάποιος που έχει το δικαίωμα να αφήνει υπονοούμενα ότι όσοι απειλούν με απεργία σε περιόδους “πολιτικής κρίσης” εκβιάζουν και εκδηλώνουν έλλειμμα αριστερής ηθικής και αλληλεγγύης, αλλά να μην ισχύει το ίδιο για ένα (αριστερό) σταθμό ο οποίος δεν πληρώνει τακτικά τους μισθούς σε συνθήκες “ανθρωπιστικής κρίσης”;
  3. Άραγε, στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ πετύχει τον στόχο του στις επόμενες εκλογές και, στη συνέχεια, ένας κλάδος εργαζομένων κηρύξει απεργία, υπάρχει περίπτωση να καταγγελθεί – εμμέσως ή αμέσως – από τον ραδιοσταθμό του (και άλλα προσκείμενα στο κόμμα Μέσα) ότι υπονομεύει το έργο της αριστερής κυβέρνησης; Ή μήπως οι κινητοποιήσεις θα κρίνονται ad hoc, με βάση δηλαδή το εάν συνάδουν ή όχι με τις εκάστοτε κυβερνητικές πολιτικές;
  4. Είναι γεγονός ότι το κράτος και η μνημονιακή συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου εκβιάζουν οικονομικά τόσο τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, με “όπλο” την αυθαίρετη και παράνομη καθυστέρηση και το “κούρεμα” της επιχορήγησης προς αυτά. Ωστόσο, μπορεί ένα αριστερό κόμμα να χρησιμοποιεί ως βασικό του επιχείρημα το “δεν σας πληρώνω επειδή δεν με πληρώνει το κράτος”; Έχει το δικαίωμα η Αριστερά να επικαλείται ανατροπές στηριζόμενη οικονομικά και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό σε αυτούς που θέλει να ανατρέψει;
  5. Τελικά, αυτό που ενόχλησε τη διεύθυνση του σταθμού είναι ότι απείλησαν με εξώδικο και απεργία μόνο μερικοί εργαζόμενοι (οι τεχνικοί) και όχι όλοι ή ότι υπήρξαν έστω και κάποιοι οι οποίοι διανοήθηκαν να ζητήσουν στήριξη από το σωματείο τους, προκειμένου να διεκδικήσουν τα αυτονόητα; Μήπως η πρώτη εκδοχή παραπέμπει σε προσπάθειες διχασμού και καλλιέργειας αντιθέσεων ανάμεσα στους εργαζόμενους, που έχουμε κατά κόρον δει στα αστικά ΜΜΕ σε περιόδους κινητοποιήσεων; Όσο για τη δεύτερη, μήπως υποκρύπτει κάτι ακόμη χειρότερο;
Και μια τελευταία (φιλική) γνώμη: Είναι μεγάλο λάθος να ζητά κανείς δημοσίως τη στήριξη του κόμματος που τον διόρισε, απέναντι στους εργαζόμενους του σταθμού που διευθύνει. Διότι η κόκκινη γραμμή που χωρίζει τον άνθρωπο της βάσης από την νομενκλατούρα είναι πολύ λεπτή και σχεδόν αόρατη. Ούτε καταλαβαίνεις πότε τη διαβαίνεις – και μετά δεν έχει επιστροφή…
Με το βλέμμα στους αγώνες,

Γιώργος Παυλόπουλος
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInShare on StumbleUpon

“Κάνεις σοβαρά ρεπορτάζ, δεν μας κάνεις”!

Τα…δάκρυα της ανεργίας έχουν περίσσια ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!


Από την Πόπη Χριστοδουλίδου στον “Ημεροδρόμο”
Πρώτα διαβήκαν το κατώφλι τα μάτια της βροχής και μετά κείνο το αγαπημένο από παλιά, γνώριμο πρόσωπο…
Μπροστά μου, άφοβα πλημμύρισαν σταγόνες απελπισίας από τα μάτια της, γιατί με εμπιστεύονταν κοντά τριάντα χρόνια τώρα…
Πόσα ρεπορτάζ «δεν μοιραστήκαμε στο δρόμο. Νύχτες αξημέρωτες έξω από τις φυλακές. Μέρες της φωτιάς σε πύρινες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας…
Μία σοβαρή και πολύ αξιόλογη δημοσιογράφος με καλή πένα στα κοινωνικά ρεπορτάζ, που βρέθηκε άνεργη, απλήρωτη, με πίκρα και απόγνωση στα μαρτυρικά μνημονιακά χρόνια , που η ελπίδα έχει χαθεί πίσω από κλειστές άπονες πόρτες.
Ούτε την αποζημίωση της δεν έχει πάρει…
Πάντα έκανε σοβαρά ρεπορτάζ…Και τώρα, που χτυπάει πόρτες, αυτό της απαντούν.
«Είσαι πολύ σοβαρή για…μας, στα ρεπορτάζ σου»…

Το στομάχι μου έγινε πέτρα. Η ψυχή μου την ακούμπησε με αγάπη κι εκείνη, μία εξαίρετη συνάδελφος, που ψάχνει παντού δουλειά και δεν βρίσκει, κάπνισε μαζί μου ένα τσιγάρο.
Ο καπνός του μας πήγε πολύ πίσω…Τότε, που έμπαιναν τα ΜΑΤ των «δημοκρατικών «κυβερνήσεων στις φυλακές Κορυδαλλού και λιάνιζαν στο ξύλο τους κρατούμενους, κυρίως αμούστακα παιδιά του Σωφρονιστικού Καταστήματος Ανηλίκων, γιατί είχαν τολμήσει να εξεγερθούν και να απαιτήσουν λίγη ανθρωπιά…
Δεν είχα λόγια να την παρηγορήσω. Τόχω ζήσει στο πετσί μου και το ξέρω καλά…
Σε βλέπουν οι παλιοί συνάδελφοι και …παγώνουν. Οσοι έχουν ακόμα κρατηθεί με ισορροπία τρόμου σε ένα τεντωμένο σχοινί σαν ακροβάτες νοιώθουν πόνο.
Οι άλλοι;
Ούτε που τους καίγεται καρφί…Έκλεισε την πόρτα, αποχαιρετώντας με, με υγρά μάτια κι ένα πικρό χαμόγελο. Η…περηφάνια και η αξιοπρέπεια της δεν θα σπάσουν ίσως ποτέ τα…τζάμια στα ερμητικά κλειστά παραθύρια του σωματείου μας…
Αγάντα φιλενάδα, δεν μπορεί , θα νικήσει το δίκιο μας…

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInShare on StumbleUpon

Μετά τα λουκέτα η «άνοιξη» των ΜΜΕ!

Της Ματίνας Παπαχριστούδη

 στη στήλη Media-λογώντας στο “Δρόμο της Αριστεράς”

Θα έχετε ακούσει, φαντάζομαι, πως σύντομα προστίθενται στην αγορά του έντυπου Τύπου δυο νέες εφημερίδες, ίσως και τρεις ή τέσσερις. Σαββατιάτικο οικονομικό φύλλο θα βγάλει ο Νίκος Χατζηνικολάου της Real, οικονομικό-πολιτικό ο Γιάννης Κουρτάκης των Παραπολιτικών, ο οποίος θέλει και αθλητική καθημερινή εφημερίδα. Μαζί με την εφημερίδα του Μιχάλη Ανδρουλιδάκη, την Εξέλιξη, φθάνουμε στις πέντε νέες εκδόσεις. Το προηγούμενο διάστημα κυκλοφόρησαν τα Παραπολιτικά, σύνολο έξι.
Πόσες εφημερίδες έκλεισαν τα χρόνια του Mνημονίου; Το Veto, η Ισοτιμία, η Παρασκευή και 13, η Απογευματινή, ο Επενδυτής, σύνολο πέντε. Και από το «κλείσιμο» της Ελευθεροτυπίας δημιουργήθηκαν δυο εκδόσεις. Η Εφημερίδα των Συντακτών και η νοικιασμένη Ελευθεροτυπία. Στην τηλεόραση τώρα, έκλεισε το Alter και έχουμε τρία ή τέσσερα νέα τηλεοπτικά κανάλια: Action 24 με προσανατολισμό και γραμμή ΠΑΣΟΚ και Ευάγγελου Βενιζέλου, Contra του Γιώργου Κουρή, ΑΒ του Βρυώνη, Ε Channel του Βρυώνη, πρώην 902 του ΚΚΕ.
Από τους αριθμούς θα έβγαζε κάποιος το συμπέρασμα πως τα ΜΜΕ στη χώρα των μνημονίων και της επικυριαρχίας της τρόικας, ανθίζουν και μεσουρανούν.

Και πράγματι, αυτή είναι η αλήθεια. Τα ΜΜΕ των διαπλεκόμενων συμφερόντων ανθούν και κυριαρχούν. Συνεχίζουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να εξυπηρετούν, να προωθούν, να μεταδίδουν και να διαχειρίζονται τα συμφέροντα της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Κανένα από αυτά, όσο χρεωμένο κι αν ήταν, κανείς από τους ιδιοκτήτες τους -όχι μάνατζερ- όσο και αν απέτυχαν ως επιχειρηματίες στην ανταγωνιστική και φιλελεύθερη αγορά, δεν έχασε την εξουσία του. Αντιθέτως, φόρτωσαν τα χρέη σε φορείς του Δημοσίου, στο κράτος, σε πολλές περιπτώσεις συνέχισαν να ενισχύονται με ζεστό κρατικό χρήμα, η περίπτωση του Θωμά Λιακουνάκου (Κέρδος), της εφημερίδας Εξπρές, της Σουλοπούλου της Μακεδονίας είναι τρανταχτά παραδείγματα της κατάστασης αυτής. Στις περισσότερες περιπτώσεις συνεχίζουν με ανοιχτή την κάνουλα των δανειοδοτήσεων από τους φίλα προσκείμενους τραπεζίτες. Με τη σύμφωνη γνώμη, βεβαίως, των τροϊκανών και την εισήγηση των πολιτικών υπαλλήλων της στην κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Ψυχάρης, Μπόμπολας, Αλαφούζος, Mega, Νέα, Γ. Κουρής, όσα χρέη κι αν έχουν, όσοι έλεγχοι και να γίνουν, παραμένουν οι κυρίαρχοι συνομιλητές παλιών και νέων αφεντικών της χώρας.

Τα πέντε αυτά χρόνια των μνημονίων και της τροϊκανής κατοχής, αυτό που έχει εξαφανισθεί είναι η δημοσιογραφία, σε όλες τις μορφές. Σε περισσότερα Μέσα, περισσότερες εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοπτικά κανάλια, εργάζονται πολύ λιγότεροι δημοσιογράφοι, τεχνικοί και οι μισθοί τους έχουν μειωθεί κατά τα δύο τρίτα.

Δεν υπάρχουν όροι συλλογικής σύμβασης ή εργασιακής προστασίας. Εργάζονται πολλές φορές τζάμπα, οι εισφορές τους δεν πληρώνονται στα Ταμεία, αναγκάζονται να παρέχουν εργασία ταυτόχρονα σε δυο-τρία Μέσα του ιδίου εκδότη. Κυρίως, δεν παράγουν πλέον δημοσιογραφικό έργο. Το καθήκον αυτό έχει ανατεθεί σε απόλυτα ελεγχόμενους, ενσωματωμένους «δημοσιογράφους», έτοιμους να κάνουν οτιδήποτε χρειαστεί για το αφεντικό και τον ελάχιστα μεγαλύτερο μισθό τους.

Τελειώνοντας αυτή την καταγραφή αξίζει επισήμανσης πως η δημοσιογραφία και οι δημοσιογράφοι «σκοτώθηκαν» από τους ιδιοκτήτες-εκδότες με τη βοήθεια των ιδίων των δημοσιογράφων. Όχι των ξεπουλημένων, αλλά των πολλών εργαζομένων και των συνδικαλιστών τους. Επειδή όλα τα προηγούμενα χρόνια ταύτιζαν τα συμφέροντα του εκδότη, με το συμφέρον του Μέσου που κατείχε και με τα δικά τους. Αποδείχθηκε πως αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος τους.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInShare on StumbleUpon